Όταν κλείνει ένα βιβλιοπωλείο-σχολείο ανοίγει μια φυλακή, του Γιάννη Παρασκευά

ΟΤΑΝ ΚΛΕΙΝΕΙ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ-ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΝΟΙΓΕΙ ΜΙΑ ΦΥΛΑΚΗ

Χάνονται μέρα με την μέρα χώροι-δράσεις, σημεία αναφοράς που λειτουργούσαν σαν συνδετικοί κρίκοι, της κοινωνικής συνεκτικότητας.

Έκλεισαν στις γειτονιές της πόλης μας, μπακάλικα- κρεοπωλεία- μανάβικα- περίπτερα, χώροι που οι κάτοικοι μιας γειτονιάς, ψώνιζαν τα χρειαζούμενα και μάλιστα τα πιο παλιά χρόνια, όταν ακόμα η «εμπιστοσύνη» ήταν παρούσα με «το δευτερι».

Η αποκαλούμενη εξέλιξη, με την δικαιολογία του δήθεν «ανταγωνισμού» έφερε στον τόπο μας τα μεγάλα «πολυκαταστήματα», προσπάθησαν να μας πείσουν ότι θα έχουμε φθηνότερα προϊόντα, αλλα δεν έλαβαν υπ όψη τους, την κοινωνική αποδιάρθρωση που θα προκαλούσαν.

Από το παράθυρο μπαίνει το ερώτημα, αν και κατά πόσον οικονομικά συμφέρει τον τόπο, εγκαταστάθηκαν τα καρτέλ του εμπορίου και αυτά επιβάλλουν το κόστος διαβίωσης των κατοίκων και τα έσοδα τους μεταφέρονται αλλού.

Έκλεισαν και τα δυο «Βιβλιοπωλεία» που λειτουργούσαν στο νησί, το κλείσιμο τους είναι  κάτι πολύ πιο θλιβερό, από το κλείσιμο των άλλων μικροκαταστημάτων που υπήρχαν στις γειτονιές.

Παράφρασα την σχετική φράση «όπου κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή», συνειδητά, γιατι θεωρώ και πιστευω ότι ένα βιβλιοπωλείο είναι ένα μικρό σχολείο.

Συνήθιζα και συνηθίζω να επαναλαμβάνω, σε μικρούς και μεγάλους, κάθε φορά που θα μου δοθεί η ευκαιρία, «θέλεις να αποκτήσεις ένα πιστόφίλο, πάρε στα χέρια σου ένα βιβλιο, σου δίνει, σου προσφέρει αγόγγυστα και δεν σου ζητά τίποτα».

Ένα νησί με εκατόν πενήντα χιλιάδες κατοίκους δεν κατάφερε να συντηρήσει δύο βιβλιοπωλεία, είναι ένα δείγμα για το πιο είναι το αναγνωστικό κοινό του νησιού μας.

Ισως από κάποιους να δοθεί η απαντηση, ότι το διαδίκτυο προσφέρει πολλές εναλλακτικές λύσεις, οτιδήποτε όμως και αν διαβάσεις μέσω του διαδικτύου, δεν εχει καμια σχέση με αυτό που θα δεις στο βιβλίο.

Κάθε φορά που ανοίγεις ένα βιβλίο, «μυρίζεις τις σελίδες του και αυτή η μυρουδιά, είναι ανάσα Ζωής», ακούς το θρόισμα των σελίδων, ξαναδιαβάζεις αυτό που το θεωρούσες άγνωστο σε εσένα και αρχίζεις να σκέπτεσαι.

Δεν είναι μόνο δότης γνώσεων το βιβλίο, είναι ο μεγάλος δάσκαλος για την ανάπτυξη της «κριτικής σκέψης», πλουτίζει το λεξιλόγιο σου, σε βοηθά να γνωρίσεις σε βάθος τη γλώσσα μας.

ΦΙΛΟΙ μου, Λευτέρη και Βαγγελιω, Τιτσα και Σωκράτη, σίγουρα δεν ηταν δικιά σας επιλογή το κλείσιμο των Βιβλιοπωλείων, ηταν μια αναγκαστική και επώδυνη επιλογη, το να γυρνάς αναγκαστικά μια σελίδα μιας πολύ μεγάλης περιόδου της ζωης σου, δεν είναι καθόλου εύκολο.

Στο μέτρο που σας γνωρίζω, ειμαι βεβαιος πως έχετε αναπαυμένη την συνείδηση  σας, γιατί καταφέρατε να προσφέρετε στους ανθρώπους του νησιού μας,  την πιο πολύτιμη τροφή.

Αυτή η αγωνία, της διάρρηξης της σχέσης μας με το βιβλίο, κινεί κάποιους από εμάς στην προσπάθεια της δημιουργίας της Βιβλιοθήκης ΡΟΔΙΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ και ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ», ενα χώρο συνεύρεσης,  ενας χώρο αναφοράς, μια πηγή έμπνευσης,ένα χώρο συζήτησης και συνάντησης με το βιβλίο.

Ευελπιστούμε να αναδειχθεί σε ένα χώρο τομής, ένα χώρο που θα τέμνονται το παρελθόν, το παρον και το μέλλον του τόπου.

Αυτός ο τοπος έρχεται από πολύ μακριάκαι το πεπρωμένο του τον οδηγεί πολύ μακριά.

ΦΙΛΟΙ μου του ΔΕΝΔΡΟΥ και της ΑΚΑΔΗΜΕΙΑΣ δεχθείτε τις ευχαριστίες μου για όσα έχετε προσφέρει και τις ευχαριστίες και όλων των άλλων,  που δεν μπόρεσαν να τις εκφράσουν δημόσια.

Παρασκευας γιαννης

Ροδος 13/6/26