Η Πόλη = Το Πολιτικό Υποκείμενο, του Γιάννη Παρασκευά

Η ΠΟΛΗ =  To ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ

Εχουν γραφεί πολλα. Είναι πολλοί οι διανοητές ( οι σοβαροί και όχι οι τυχάρπαστοι διανοηζοντες)που έχουν καταθέσει απόψεις  και θέσεις για το τι είναι πολιτικό υποκείμενο.

Εξω  από μένα η ονοματολογία, δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπωνπου εχουν την αίσθηση, ότι η κατάθεση τίτλων βιβλίωνκαι ονόματα συγγραφέων, ενισχύει την άποψη του τρίτου, του αναγνώστη,  για ευρύτητα των γνώσεων του γράφοντος.

Είναι μια μέθοδος για την σύνταξη μιας Μεταπτυχιακής μελέτης, γιατι ο καθηγητής θελει να βλέπει στο κείμενο, πόσες φορές θα αναφερθεί το όνομα του.

Σαν πολιτικό υποκείμενο στα πρώτα χρόνια,θεωρήθηκε ότι η εργατική τάξη και γενικότερα η κοινωνική τάξηείναι το πολιτικό υποκείμενο και ηταν άποψη και θέση, που εγινε για πολύ καιρόσχεδόναποδεκτή,από το σύνολοσχεδόν των διανοουμένων αυτής  της περιόδου.

Στα χρονια της ενδυνάμωσης και κατοχύρωσης των Εθνικών κρατών, διατυπώθηκε η άποψη, ότι πολιτικό υποκείμενο είναι τα κόμματα, οι πυλώνες της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Με μια υποσημείωση, τα κόμματα οφείλουν να έχουν σαφή ιδεολογικήκατεύθυνση και κοινωνική αντιστοίχιση.

Μετα την απώλεια εκ μέρους των πολιτικών κομμάτων αυτών των δύο στοιχείων και την όσμωση τους με το κεφάλαιο και την ταυτόχρονη απώλεια της δυνατότητας τους διαμόρφωσης και υλοποίησης πολιτικών,με στόχο την ευδαιμονία των πολιτων, δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως πολιτικά υποκείμενα με την ιδεολογική και κοινωνική βαρύτητα που προσδίδει ο χαρακτηρισμός.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ στο ερώτημα, μετα την άρνηση και των δύο απόψεων ΤΙ;

Ηταν και είναι αναγκαίο να δοθεί μια απαντηση στην αδυναμία του επικρατούντοςπολιτικού - πολιτειακού συστήματος στηνεκπλήρωση της αποστολής του, που δεν είναι άλλη παρα η ευδαιμονία του πολίτη.

Τα συστημικά κόμματα, όχι ότι δεν μπορούν, αλλα δεν θέλουν να υλοποιήσουν μια βασική θέση-αρχή της Δημοκρατίας,η οποία επιβάλλει την θεσμοθέτηση των οργάνων - θεσμών που αποφασίζουν οσο το δυνατόν πλησιέστερα στον πολίτη.

Η άρνηση αυτή, η οποία είναι συνειδητή και επιβεβλημένη για την επιβίωση του συστήματος, για τα οποία, χωρις την υπερσυγκέντρωση της εξουσίας και του πλούτου, είναι αδύνατη η επιβίωση τους και η επιβίωση του  σημερινού πολιτικού - πολιτειακού συστήματος.

Ο πολίτης πρέπει να είναι αμέτοχος στην όποια διαδικασία λήψης απόφασης, τα δήθεν περιφερειακά σχήματα, Δήμοι-  Περιφέρειες είναι εκτελεστικά όργανα των κεντρικών εξουσιών.

Υποδεέστερος είναι ο ρόλος και η συμμετοχή των διαφόρων επαγγελματικών ή συνδικαλιστικών οργανώσεων, ο ευτελισμός και η απαξίωση τους, είναι εμφανής δια γυμνού οφθαλμού.

Τα κενά αυτά έρχεται να καλύψει η πρόταση – θέση, ότι ως ενεργό πολιτικό υποκείμενο είναι μονο η ΠΟΛΗ. (Το σύνολο των πολιτων)

Το πολιτικό υποκείμενο δεν είναι πρόσωπο, ( αν και στη σημερινή ατομοκεντρική κοινωνία, χρήζει μελέτης )δεν είναι μια κοινωνική τάξη, είναι μια συλλογική ταυτότητα που συγκροτείται μεσα από τον πολιτικό αγώνα,τον λογο και την ηγεμονία.

Οι πολιτικές ταυτότητες, δημιουργούνται μεσα από την διατύπωση διαφορετικών αιτημάτων και κοινωνικών αγώνων και την αναζήτηση των κοινών σημείων.

Είναι βέβαιοότι αυτό το πολιτικο υποκείμενο,χωρικά μπορει να δημιουργηθεί και να ανθήσει, σε συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, που δεν εναι άλλος από την ΠΟΛΗ.(Κλασική περίοδος Κράτος- Πόλη)

Σε μια πολη ζουν- λειτουργούν- δημιουργούν εργαζόμενοι, αγρότες, υπάλληλοι, συνταξιούχοι, μισθωτοί, με διαφορετικές και κοινές διεκδικήσεις και με έντονο ατομοκεντρισμο.

Τα κοινά σημεία των διεκδικήσεων, συνδέονται σε μια κοινή αλυσίδα με διάφορους κρίκους και αρχίζουν να εμφανίζονται σαν ενας κοινός αγώνας,απέναντι σε μια άλλη εξουσια σε έναν άλλο αντίπαλο.

Αυτή η αλυσίδα διαμορφώνει το ΕΜΕΙΣ, δηλαδή το ζητούμενο πολιτικό υποκείμενο, που δεν είναι ιστορικό υποκείμενο, αλλα ηδιαδικασίαδημιουργίας  μιας κοινής πολιτικής ταυτότητας, που οδηγείστην ηγεμονική συγκρότηση της πολιτικής ταυτότητας, του πολιτικού υποκειμένου.

Η Ηγεμονία αυτή δεν είναι έκφραση εξουσίας, αλλα η διαδικασία με την οποία  μια ιδέα, ένα αίτημα, μια πρόταση,κατορθώνει να εκφράσει πολλές κοινωνικές ομάδεςκαι να γίνεισημείο αναφοράς ενός ευρύτερου συλλογικού ΕΜΕΙΣ.

Πολιτική πράξη είναι η προσπάθεια συγκρότησης  αυτής της συλλογικής ταυτότητας και το πολιτικό υποκείμενο εμφανίζεται και γεννιέται,επειδή υφίσταται οανταγωνισμόςτων δύο πόλων.

Οι δύο εμφανείς και η λειτουργία τους Πόλοι,  ΚΕΝΤΡΟ –ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ,για την επιβίωση τους, εχει το Κέντρο ως στόχους την υπερσυγκέντρωση εξουσίας,  και πλούτουκαι κέντρα λήψης απόφασης μακριά από τον πολίτη.

Στην ΠΟΛΗ τα αιτήματα είναι διάφορα και πολλες φορές αντιτιθέμενα μεταξύ τους, κοινή όμως απαίτηση, η συμμετοχή του πολίτη στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων που τον αφορούν προσωπικά ή γενικά, αφορούν την εξέλιξη του τόπουτους.

Η κοινότητα αυτής της άποψης και θέσης, δημιουργεί το ζητούμενοπολιτικό υποκείμενο και την απαίτηση η ΠΟΛΗ να καταστεί το κέντρο λήψης των αποφάσεων και ο πολιτης να είναι καθημερινόςσυμμέτοχος.

Πολιτικά κόμματα που στόχο τους δεν εχουν να καταστήσουν την ΠΟΛΗ πολιτικο τους ενδιαίτημα,δεν εχουν μέλλον, απλά οι Πόλεις και οι πολίτες,πρέπει να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους.

Παρασκευας γιαννης

Ροδος 25/8/26