Αποχαιρετισμός στην Ελενίτσα μας, του Δημήτρη Γάκη

 Αποχαιρετισμός στην Ελενίτσα μας Χθες αποχαιρετήσαμε μια πραγματική ΚΥΡΙΑ. Μια δυνατή γυναίκα. Έναν άνθρωπο που ήξερε να χαμογελά, ακόμη και όταν η ζωή δοκίμαζε τα όριά της. Η Ελενίτσα μας έφυγε. Έφυγε για το μεγάλο ταξίδι, εκεί όπου οι άνθρωποι δεν χάνονται, αλλά κατοικούν για πάντα στις καρδιές και στη μνήμη μας. Η οικογένεια του ΟΤΕ έχει σκεπαστεί από ένα πέπλο πένθιμης σιωπής, θρήνου και πόνου. Η Ελένη Τσακίρη, σύζυγος του Τίμου Βενιού, δεν είναι πια μαζί μας. Και μαζί της έσπασε ένας σπάνιος, ζηλευτός συζυγικός δεσμός. Η Ελένη και ο Τίμος. Πάντα και παντού μαζί. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον. Περπατούσαν μαζί, γελούσαν μαζί, γέμιζαν τον χώρο και τις παρέες. Ένα αχώριστο ζευγάρι που κέρδιζε φίλους χωρίς προσπάθεια, μόνο με την παρουσία του. Αξέχαστο θα μας μείνει εκείνο το γλυκό, μελαγχολικό χαμόγελο της Ελένης. Και εκείνα τα μάτια… μάτια που χαμογελούσαν και σε κέρδιζαν χωρίς λέξη. Μάτια γεμάτα καλοσύνη. Η Ελένη είχε μια σπάνια αρετή: τη θεοποίηση της ευγένειας. Ποτέ δεν ήξερες αν διαφωνεί μαζί σου. Όχι γιατί δεν είχε άποψη, αντίθετα ήταν ιδιαίτερα έξυπνη και πνευματώδης, αλλά γιατί δεν ήθελε ποτέ να πληγώσει, να προσβάλει, να στεναχωρήσει. Χαμογελούσε – άλλοτε από ικανοποίηση, άλλοτε για να μη σε φέρει σε δύσκολη θέση. Και αυτό το μείγμα, τα χαμογελαστά μάτια και το χαμόγελο που σε σκλάβωνε, αποκάλυπτε μια σπάνια προσωπικότητα, έναν χαρακτήρα μοναδικό. Στα πρώτα μου χρόνια στη Ρόδο γνώρισα μια υπέροχη, δεμένη παρέα γυναικών: την Ελένη, τη Γίτσα, τη Λια, την Αλεξάνδρα, τη Χρυσούλα, τη Μοσχούλα. Γυναίκες που έγιναν οικογένεια. Παντρεύτηκαν συναδέλφους, ένωσαν ζωές και δημιούργησαν μια μεγάλη, ζεστή αγκαλιά ΟΤΕτζήδων. Χθες αποχαιρετήσαμε το μελιστάλαχτο χαμόγελο της Ελένης. Η Ελένη έδωσε μια μακρόχρονη και σκληρή μάχη με την υγεία της. Μιλήσαμε πολλές φορές γι’ αυτή τη δοκιμασία. Ξεπέρασε ανθρώπινα όρια αντοχής. Στάθηκε όρθια, γενναία, σιωπηλή στον πόνο της. Νιώθω βαθιά τυχερός και περήφανος που τη γνώρισα. Θα μας λείψει σε όλους. Και δεν ξέρω πώς θα είναι να αντικρίζω τον φίλο μου τον Τίμο μόνο του. Πώς θα γίνουν εκείνες οι υπέροχες συζητήσεις χωρίς την Ελενίτσα δίπλα του. Φίλε Τίμο, αγαπημένη Μαρία και Ευαγγελία μέσα από την καρδιά μου και μέσα από όλο τον πόνο μου, σας εύχομαι να βρείτε τη δύναμη να συμβιβαστείτε με αυτή την αβάσταχτη απώλεια. Το χαμόγελό της — αυτό που αγαπήσατε, αυτό που αγαπήσαμε — θα είναι πάντα εκεί για να σας δίνει κουράγιο. Καλό σου ταξίδι, Ελενίτσα μας. Σε ευχαριστούμε για το φως, την καλοσύνη και το χαμόγελό σου. Ρόδος 28-1-2026