Ανάρτηση του Γιάννη Παρασκευά
ΕΞ ΟΝΥΧΟΣ ΤΟΝ ΛΕΟΝΤΑ
Δεν χρειάζεται να δεις πολλα πράγματα.
Τα πολύ μικρά είναι αυτά που χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο, στα μεγάλα πολλοί μπορούν να βρουν δικαιολογίες, οι συνθήκες, οι καταστάσεις, τα συμφέροντα, οι αδυναμίες κλπ.
Στον καθημερινό άνθρωπο, αδυναμίες και λάθη εύκολα συγχωρούνται και μάλιστα πολύ ευκολα, αν τυχόν δεν δημιουργούν ιδιαίτερα προβλήματα.
Για τους ανθρώπους που ασκούν εξουσία και πολύ περισσότερο σε αυτούς «που η εξουσία τους είναι δοτή »εχουν υποχρέωση και ευθύνη, πολιτικη και ηθική να είναι «σεμνοί» και να σέβονται θεσμούς και πολίτες.
Από την στιγμή που ο ασκών εξουσία δεν σέβεται τους θεσμούς, δεν μπορει να απαιτεί τον σεβασμό από τον πολίτη και την υπακοή του πολίτη στους νόμους της πολιτείας.
Αν οι ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΙ ΘΕΣΜΟΙ είχαν κατακτήσει το κύρος που θα έπρεπε να εχουν και αν πράγματι ήταν αφέντες στον τόπο τους, τοτε οι κάθε «Υπουργισκοι» , δεν θα μπορούσαν να επισκεφθούν την πολη τους, χωρις την δική τους άδεια ή την δική τους συμφωνία.
Το εχει λύσει το προβλημα η Εκκλησία, θεσμός που λειτουργεί αιώνες, κανεις δεν μπορει να επισκεφθεί μια Μητρόπολη, χωρις την άδεια του οικείου Μητροπολίτου.
Η απαξίωση των θεσμών και η εμπορευματοποίηση των σχέσεων κυβερνητικών παραγόντων και εκπροσώπων των αυτοδιοικητικών θεσμών, διαμόρφωσαν την σχέση «αφεντικών και υποτελών».
Δέχτηκαν οι Δήμαρχοι να είναι επισκέπτες - επαίτες των γραφείων των διαφόρων «Υπουργισκων» για την επίλυση του όποιου προβλήματος της περιοχής τους ή για την χρηματοδότηση και του μικρότερου έργου.
Δεν φταίει η ΥΠΟΥΡΓΟΣ για την απαξίωση του ΔΗΜΑΡΧΟΥ της ΡΟΔΟΥ, η ευθύνη ανήκει στο σύνολο των Δημάρχων της χωρας, δεν έχουν κατανοήσει ποιος είναι ο ρόλος τους, ποια η δύναμη τους και ποιες οι ευθύνες τους.
Η αποδοχή της μείωσης του ρόλου και των ευθυνών τους, αντανακλάται στους πολίτες που εκπροσωπούν, η προσβολή που γινεται στο πρόσωπο του Δημάρχου, είναι προσβολή των πολιτων.
Οι Αυτοδιοικητικοί παράγοντες θα πρέπει να κατανοήσουν ότι , άλλο Κυβερνηση και άλλο αυτοδιοίκηση, τα συμφέροντα των πολιτων που εκπροσωπούν, δεν μπαίνουν στη ζυγαριά συμφωνιών.
Η κάθε υποχώρηση είναι προοίμιο μιας καινούργιας υποχώρησης και η κάθε δήθεν επιλεκτική ικανοποίηση αιτήματος, είναι μια επί πλέον δέσμευση.
Ουδέν «κακον αμιγες καλου», όλα όσα συνέβησαν στα δήθεν εγκαίνια, ας αποτελέσουν την αφορμή και την αιτια άλλου είδους συμπεριφορών, η ιστορία του νησιού, οι αρχαιολογικοί του χώροι, οι υποδομές του, η οικονομία του, οι άνθρωποι του, απαιτούν τον σεβασμό όλων και αν δεν θέλουν να τον αποδώσουν, μπορούμε να τους αναγκάσουμε.
Ο σεβασμός κατακτιέται, να αρχίσουμε να σεβόμαστε τον τόπο μας και τους εαυτούς μας, για να μας σέβονται όλοι οι άλλοι.
Παρασκευας γιαννης
Ροδος 11/6/26
