ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΖΗΔΙΑΝΑΚΗ.
- Σφίχτηκε η καρδιά μου βούρκωσαν τα μάτια μου όταν διάβασα το μήνυμα του Νίκου. "Χάσαμε τον Ζηδιανάκη". Βούτηξε το μυαλό στη μνήμη και ανέσυρε πολλές στιγμές, πολλές ενέργειες και δράσεις, πολλές κουβέντες, πολλά οράματα και όνειρα του Μανώλη Ζηδιανάκη. Ο άνθρωπος που με τον οραματισμό του αλλά και την αγωνιστικότητα του, την τόλμη την κοινωνική, ξεκίνησε και τα κατάφερε να βγάλει τα άτομα με αναπηρία από τα "κλειστά σκοτεινά τους δωμάτια" στο κοινωνικό φως. Είναι αυτός που κοινωνικοποίησε τα άτομα, το κίνημα της αναπηρίας στην περιοχή μας. Στους πολιτικούς αγώνες μέσα από το προοδευτικό και αριστερό χώρο ήταν μόνιμα παρόν και αγωνιστής όχι μόνο για τον κλάδο που εκπροσωπούσε αλλά και στις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις. Δεν είναι ότι διατέλεσε επί 30 χρόνια πρόεδρος στο σύλλογο των ΑΜΕΑ αλλά κυρίως γιατί μέσα από την δράση του κατάφερε να καθιερωθεί σαν το άτομο με τις ιδιαίτερες καινοτόμες ιδέες και προτάσεις που οδηγούσαν στη συγκρότηση του μεγάλου συλλόγου που θεωρούσε την αναπηρία όχι σαν ασθένεια αλλά σαν μια οργανική κατάσταση - ιδιαιτερότητα η οποία μπορεί κάτω απο αυτές τις συνθήκες να δημιουργήσει ένα ελπιδοφόρο μέλλον, να λύσει προβλήματα της καθημερινότητας, να κάνει προτάσεις, να πετύχει για το χώρο της αναπηρίας τον κοινωνικό σεβασμό.
Με όλους τους δημάρχους αλλά ιδιαίτερα με τον Γιώργο Γιαννόπουλο κατάφεραν να δημιουργήσουν πρωτόγνωρες δράσεις για τα Άτομα ΜΕ Αναπηρία. Με Ευρωπαϊκά προγράμματα ξεκίνησαν την δημιουργία του Ήφαιστος, μια καινοτόμα ιδέα και αργότερα το μεγάλο έργο του το ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ. Ένας χώρος πλήρως εξοπλισμένος τεχνολογικά και στελεχωμένος με όλες τις ειδικότητες φυσιοθεραπείας, λογοθεραπείας, γιατρούς και ψυχολόγους στο οποίο βρήκαν διέξοδο όλα τα άτομα για τις φυσικοθεραπείες τους και για τις άλλες αγωγές που χρειαζόταν για την υγεία τους χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση. Ένα μεγαλεπήβολο έργο το οποίο δυστυχώς λόγω των μνημονίων θυσιάστηκε. Πότε τα κόμματα, και τοπικά και κεντρικά, δεν αντιλήφθηκαν την αξία αυτής της ιδέας και ο Μανώλης ήταν πολύ πικραμένος γι' αυτό, και από το δικό μας πολιτικό χώρο.
Οργάνωσε ένα δίκτυο μεταφοράς των ατόμων με αναπηρία, ταξί για ΑΜΕΑ που το οδηγούσε πολύ συχνά και ο ιδιος και αργότερα το επέκτεινε για χρήση του και στους επισκέπτες στην πόλη της Ρόδου. Επέμενε και τα κατάφερε να εγκατασταθούν ράμπες και ειδικά ασανσέρ στις δημόσιες υπηρεσίες, να επιβάλει την κατασκευή πρόσβασης στα πεζοδρόμια, στις παραλίες ράμπες πρόσβασης για να μπορούν αυτά τα άτομα όχι κρυφά και σε απομονωμένες παραλίες να κάνουν τα μπάνια τους αλλά μέσα στους άλλους λουόμενους. Ενσωμάτωσε δηλαδή τα Ατομα ΜΕ Αναπηρία στον Κοινωνικό ιστό.
Τεράστια η προσφορά του.
Ο Μανώλης ήταν επι πλέον ένας εκρηκτικός και υπέροχος άνθρωπος της παρέας. Ένα κοφτερό, γρήγορο και δημιουργικό μυαλό. Έβλεπες στα μάτια του να σπινθηροβολούν οι ιδέες του. Περίμενες πότε αυτές θα εκφραστούν και από τη γλώσσα του. Είχε μια ιδιαίτερη ικανότητα να σε κερδίζει όταν κουβέντιαζες μαζί του. Είχε μία φοβερή εκφραστικότητα, ένα μεστό λόγο ανακατεμένο με ένα αστείρευτο χιούμορ.
Πιστεύω ότι χάσαμε ένα από τους πιο πολύτιμους ανθρώπους της κοινωνίας μας και ας μην φαινόταν και ούτε αυτοδιαφημιζόταν ποτέ. Το αποτύπωμα του είναι βαθύ όχι μόνο στον κλάδο της αναπηρίας αλλά και στις άλλες πολιτικές και κοινωνικές διεργασίες της περιοχής μας.
Βαθιά εγκάρδια συλλυπητήρια στην οικογένεια του αλλά και στην μεγάλη οικογένεια του, στα άτομα με αναπηρία.
Θα μας λείψεις πολύ σύντροφε Μανώλη.
Κρατούμε σαν πολύτιμη υποθήκη τα όνειρα σου, τους αγώνες σου και τις ιδέες σου
Ρόδος 14-8-21
Δημήτρης Γάκης
