Ο μελαγχολικός Χριστουγεννιάτικος στολισμός της Ρόδου και οι επιμελώς ατημέλητες πλατείες, της Ελένης Καραγιάννη

Ο μελαγχολικός Χριστουγεννιάτικος στολισμός της Ρόδου και οι επιμελώς ατημέλητες πλατείες.

- Εκεί που περιμέναμε τα Χριστούγεννα για ν’ αλλάξει  η διάθεσή μας  και να ζεσταθούν οι καρδιές μας μιας και διανύουμε εμβολιασμένοι ή μη την τρίτη χρονιά της Πανδημίας εν μέρει απογοητευτήκαμε.  Η εμφάνιση στους δρόμους της πόλης και ειδικότερα στις γειτονιές και στα πάρκα δεν άλλαξε πολύ ώστε να νιώσουμε ότι κάτι νέο έρχεται, ότι ο παλιός ο χρόνος θα φύγει και θα έρθει ένα νέο και ελπιδοφόρο 2022.

Τι κι αν είμαστε ιδιαιτέρως ικανοποιημένοι από πολλά επιτεύγματα της πολιτείας ή των αρχών που μας διοικούν.  Ναι είμαστε για τον ΦΠΑ, είμαστε για την τουριστική σεζόν που πήγε καλά και δόξα τω Θεώ πολλοί άνθρωποι εργάσθηκαν, είμαστε για τις φιλότιμες προσπάθειες όλων για τη μετεγκατάσταση του Κτηματολογίου Ρόδου που θεωρώ ότι πρόκειται για τα μεγαλύτερα έργα των τελευταίων 100 ετών, τις γέφυρες και πολλά ακόμα άλλα που ο απολογισμός θα τα δείξει.  Δεν  είμαστε αχάριστοι προς Θεού.  Κάποιοι εργάζονται νυχθημερόν, κάποιοι έχουν γίνει οι σκιές του εαυτού τους επιτελείς ή μη και πολλοί αφανείς ήρωες και υπάλληλοι που έχουν παραμείνει ανώνυμοι, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.

Τα Χριστούγεννα είναι εδώ, και οι δρόμοι δυστυχώς αντιμετωπίζουν την ίδια καταθλιπτική κατάσταση με τα σπασμένα πεζοδρόμια, και τις αστόλιστες και επιμελώς ατημέλητες πλατείες.  Γιατί σκοπός μας δεν είναι η κατάκριση ούτε της δημοτικής αρχής ούτε των αντιδημάρχων ούτε κανενός και κυρίως των εργαζομένων που σε καμία περίπτωση ευθύνες δεν έχουν.

Κάποιες φορές πρέπει να κοιτάζουμε και πέρα από το πεδίο της όρασής μας και να μην κρυβόμαστε στις φωλιές μας συγκεντρώνοντας γύρω μας τα στολίδια μας όπως κάνουν τα χταπόδια στις φωλιές τους που μαζεύουν τα κοχυλάκια και τα πετραδάκια γύρω τους για να μην τους βλέπουν οι ψαράδες και να ψαρεύουν τα ίδια ανενόχλητα έχοντας τη σιγουριά της κρυψώνας τους.  Κάπου πρέπει να περπατάμε στην πόλη μας, στις γειτονιές μας για να αντιλαμβανόμαστε πως τελικά όπου υπάρχει έστω και μία επιχείρηση σε μια απομακρυσμένη γειτονιά από το κέντρο χρειάζεται στήριξη από την πολιτεία για να προσελκύσει την πελατεία της και να επιζήσει.

Κάποια έργα υποδομής όπως τα πεζοδρόμια, τα πάρκα ή ακόμα και ένας όμορφος και Χριστουγεννιάτικος στολισμός στις πλατείες των περιφερειακών γειτονιών μπορεί να ενισχύσει την κίνηση του κόσμου και εκτός του κέντρου τις εποχιακές περιόδους που περιμένουν να εργασθούν οι επιτηδευματίες.

Επιμέλεια  και περιποίηση και ενδεχομένως λίγα στολίδια μπορεί ν’ αλλάξουν την κακή ψυχολογία που φέρει ο κόσμος από την  Πανδημία έστω και για λίγο, χρόνος υπάρχει.

Ελένη Ν. Καραγιάννη