«Νέα διάκριση για τον Ρόδιο Γεώργιο Πάττα σε Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

- «Νέα διάκριση για τον Ρόδιο Γεώργιο Πάττα σε Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό»

Νέα διάκριση για τον Ρόδιο Γεώργιο Ι. Πάττα ο οποίος κέρδισε μαζί με άλλους βραβευθέντες λογοτέχνες Α’ Βραβείο με το ποίημα του «Ψυχές Περιπλανώμενες», στον 12^ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό και Καλλιτεχνικό Διαγωνισμό που διοργάνωσε ο Ελληνικός Πολιτιστικός Όμιλος Κυπρίων (Ε.Π.Ο.Κ.) Ελλάδος, με θέμα την Μικρασιατική Καταστροφή. 

Η κατηγορία που διαγωνίστηκε ήταν η Έμμετρη Ποίηση.

Ο Ε.Π.Ο.Κ. σχεδιάζει (αν το επιτρέψουν οι συνθήκες)  μια μεγάλη εκδήλωση όπου θα αναβιώσει η Σμύρνη και η ιστορία της και μέσα από πολιτιστικά και λογοτεχνικά δρώμενα θα τιμηθούν ανάλογα και οι νικητές του διαγωνισμού.

Ακολουθεί το ποίημα:

«Ψυχές περιπλανώμενες»

Γεωργίου Ι. Πάττα

Μεγάλη των Ελλήνων τραγωδία, με τάφους ανοιχτούς,

μαύρες σελίδες στην ιστορία, με Άγιους σκυφτούς.

Δάκρυα που δεν έφτασαν ποτέ στην γη αιώνια αιωρούνται,

χρόνια και χρόνια καρτερούν κι όλο ξομολογούνται.

Ψυχές περιπλανώμενες, ανήσυχες, γυρεύουν ησυχία,

πετάχτηκαν ανάρμοστα, σαν στάχτες σε δοχεία.

Βουβά τα κλάματα αυτών, τα μάτια θολωμένα,

Άγιο φωτοστέφανο επήρανε, πρόωρα πεθαμένα.

Βάναυσα οδηγήθηκαν στου χάρου το δρεπάνι,

γαλήνη ειν’το ποθητό, με όπλο το λιβάνι.

Ορδές βαρβάρων όρμησαν, τις σάρκες εξεσκίσαν,

αδιάφοροι το θέαμα,  πολλοί παρακολουθήσαν.

Υπήρξαν όμως και αυτοί που έσπευσαν ταχέως

και έσωσαν τους άμαχους, κοιτάζοντας με δέος.

Θεέ μου πώς επέτρεψες αίμα παντού να ρέει

κι ο Ελληνισμός που άκμαζε, ευθύς να καταρρέει;

Βία κι ωμότητες παντού, μεσ’την Μικρά Ασία,

οι ψυχές που εφτερούγισαν, πολλά μικρά θησεία.

Άνανδρα, ύπουλα, σκοτεινά εκόψανε τις ρίζες,

άνθρωποι ολοζώντανοι, γινήκανε κορνίζες.

Για χρόνια ολάκερα εκεί, οι Έλληνες μεγαλουργούσαν,

από το τίποτα αυτοί, θαύματα δημιουργούσαν.

Μνημεία άφησαν πολλά, κληρονομιά μεγάλη,

όλα εχάθηκαν μεμιάς, μόλις πατήσαν την σκανδάλη.

Σκύψτε μπροστά στα εικονίσματα και δώστε όρκο ιερό,

ποτέ να μην ξεχάσουμε, το έγκλημα το στυγερό.

Σαν πιο πολύτιμο αυτούς, μεσ’την καρδιά σας να φυλάτε,

την ιστορία των προγόνων μας, ποτέ μην λησμονάτε.

Ένας αιώνας πέρασε από τα μαύρα τούτα χρόνια,

υπόσχεση πως η θυσία σας θα ζει για πάντα, αιώνια.