Η ακαταλληλότητα του κτιρίου στα Παλιά Σφαγεία της Ρόδου ως χώρος διαμονής μεταναστών και προσφύγων, της Ελένης Καραγιάννη

Η ακαταλληλότητα του κτιρίου στα Παλιά Σφαγεία της Ρόδου ως χώρος διαμονής μεταναστών και προσφύγων

- Τα μεταναστευτικά κύματα που ξεκίνησαν στο παρελθόν μετά τις ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή έφεραν την Ευρώπη προ των ευθυνών της για το λόγο ότι ένα προσωρινό φαινόμενο μετανάστευσης διήρκησε πέραν του αναμενόμενου χρόνου κι επιπλέον η Ευρώπη δεν ήταν έτοιμη να υποδεχθεί και να αφομοιώσει το μεταναστευτικό πολιτισμό με ότι συνεπάγεται αυτό.

Εμείς εδώ οι απλοί πολίτες στα νησιά πράξαμε τα δέοντα ώστε να βοηθήσουμε με τα όποια μέσα είχαμε και κινηθήκαμε ως προς την κατεύθυνση αυτή.  Ένα θέμα όμως που μας πονάει και μας προβληματίζει είναι κατά πόσο οι συνθήκες διαβίωσης των μεταναστών ή προσφύγων που διαμένουν στα παλιά Σφαγεία της Ρόδου είναι οι κατάλληλες για να ζουν ανθρώπινες ψυχές.  Επίσης μας προβληματίζει και η χρήση του κτιρίου.

Το κτίριο παρόλο που φιλοξενεί ακόμα τους ανθρώπους αυτούς εν τούτοις αν το προσέξει κανείς με την πρώτη ματιά, φαίνεται ετοιμόρροπο.  Αποτελεί ένα ιστορικό κτίριο εποχής της Ιταλοκρατίας που δεν έχει επισκευασθεί ή συντηρηθεί τα τελευταία χρόνια.  Η χρήση του από τα παλιά σφαγεία της Ρόδου μετατράπηκε σε καταυλισμό ανθρώπων κατατρεγμένων από τα πολιτικά και όχι μόνο συστήματα των χωρών τους.  Ο παραλληλισμός της σφαγής των λαών που έχουν υποστεί οι άνθρωποι στη Μέση Ανατολή με τα Παλιά Σφαγεία της Ρόδου θεωρώ να είναι συμπτωματικός και να μην έγινε σκόπιμα.

Το κτίριο αυτό βρίσκεται σε κομβικό σημείο της εισόδου του εμπορικού λιμανιού και στον περιφερειακό που οδηγεί προς τη Νέα Μαρίνα της Ρόδου.  Η εικόνα που αντικρίζουν οι διερχόμενοι είναι πως μέσα στα Παλιά Σφαγεία διαμένουν, άντρες, γυναίκες, παιδιά και έφηβοι.  Αντικρίζουμε επίσης πολλές πρόχειρες κατασκευές μέσα και έξω πίσω από το κτίριο και να εξαπλώνεται ένας νέος καταυλισμός.  Ο καταυλισμός που έχει αναπτυχθεί πίσω από τα παλιά σφαγεία θυμίζει λίγο τις κατασκευές που υπάρχουν στον καταυλισμό των ΡΟΜΑ μερικά χιλιόμετρα παραπέρα έξω από το αθλητικό κέντρο Καλλιπάτειρα.

Πολλές φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις ψυχές αυτών των ανθρώπων να μας κοιτάζουν με αγωνία όταν μαζεύουν από τα σκουπίδια παλιές παλέτες ή έπιπλα για να δημιουργήσουν τις κατασκευές αυτές στις οποίες κατοικούν.

Είμαστε φιλόξενοι ροδίτες που μεγαλώσαμε και ζήσαμε στη Ρόδο μαθαίνοντας ν’ αγαπάμε την ομορφιά αυτού του νησιού.  Μας ξενίζουν τέτοιες στενάχωρες καταστάσεις.  Δεν ξέρουμε αν πρέπει να θυμώσουμε ή να λυπηθούμε με όσα βλέπουμε γιατί είμαστε άνθρωποι με ενσυναίσθηση και στεναχωριόμαστε με την εγκατάλειψη.  Οι σκέψεις προσανατολίζονται προς δύο κατευθύνσεις αφενός των ανθρώπινων ψυχών και αφετέρου των κτιρίων.   Τα μνημεία και τα κτίρια αποτελούν πηγές ιστοριογραφίας και συντελούν στη διατήρηση της Ιστορικής μας Μνήμης, η εικόνα εγκατάλειψής τους αντικατοπτρίζει τη σημασία που δίνουμε στην ιστορία μας.

Η κοινή λογική λέει πως σε ένα τέτοιο ιστορικό κτίριο θα έπρεπε να δημιουργηθεί ένας χώρος εκεί μουσειακός να στολίζει και να συμβολίζει την ναυτική και εμπορική ανάπτυξη της Ρόδου μιας και βρίσκεται σε κομβικό σημείο πχ ένα Ναυτικό Μουσείο.  Στην Αρχαία Ρόδο λέγεται πως δημιουργήθηκαν οι πρώτοι κανόνες Ναυτικού Δικαίου.  Επίσης η κοινή λογική λέει πως αυτό το κτίριο μοιάζει να έχει αρκετές ζημιές που θα μπορούσαν να είναι επικίνδυνες για τους ανθρώπους αυτούς.  Για το θέμα μετεγκατάστασης των ατόμων αυτών και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους δεν μπορώ να γνωρίζω αν έχει δοθεί κάποια λύση.  Ο συνδυασμός της παραμονής των προσφύγων και μεταναστών μέσα σε ένα ιστορικό κτίριο που έχει αφεθεί στη φθορά του χρόνου μας στεναχωρεί ακόμα περισσότερο.

Ελένη Ν. Καραγιάννη
Απόφ. Τμήμ. Μεσογειακών Σπουδών Παν. Αιγαίου
Απόφοιτη ΑΣΠΑΙΤΕ ΕΠΠΑΙΚ & ΠΕΣΥΠ
Αθλήτρια Τριάθλου