Για τα δένδρα της οδού Αυστραλίας - της Ελένης Καραγιάννη

Δέντρα – Πρόσφυγες

Οι εικόνες που αντικρίζουμε στους δρόμους της πόλης, μας οδηγούν σε σκέψεις συνειρμικές και παρομοιώσεις που μοιραία δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε.  Εδώ και αρκετά χρόνια η εστία των προσφύγων στα παλιά σφαγεία της Ρόδου μας προβληματίζει γιατί ένα μνημείο στο κέντρο της πόλης χρησιμοποιήθηκε για να στεγάσει ανθρώπους κατατρεγμένους από τη κακή συγκυρία του πολέμου που ήρθαν στη χώρα μας σαν πρόσφυγες χωρίς τις κατάλληλες υποδομές και συνθήκες διαβίωσης.

Τα δέντρα στην οδό Αυστραλίας θυμίζουν καταστάσεις όπως αυτές της προσφυγιάς.  Άνθρωποι και δέντρα ζουν παρόμοιες καταστάσεις.  Λένε πως κάθε δέντρο ή φυτό αναλόγως του τόπου και του κλίματος που  αναπτύσσεται, ταιριάζει και προσαρμόζεται στον τόπο του  Η φύση εξελίσσεται σύμφωνα με τα όσα προσφέρει ο άνθρωπος.  Δέντρα και πρόσφυγες που ξεσηκώθηκαν από τα μέρη τους για νέες πατρίδες, ξεριζωμένοι απ’ τα μέρη τους για τη σωτηρία τους.  Η διαφορά βέβαια σ’ αυτή την παρομοίωση είναι ότι τα δέντρα – πρόσφυγες δεν μεταφέρθηκαν με τη ρίζα τους για να φυτευτούν σε άλλα σημεία που λείπουν τα δέντρα, αντ’ αυτού κόπηκαν.  Θα έρθουν όμως άλλα δέντρα – πρόσφυγες κι αυτά για να τ’ αντικαταστήσουν.

Νιώθουμε άβολα κι εμείς που τα ζούμε όταν οι δάσκαλοί μας στο δημοτικό στ’ Αφάντου μας μάθαιναν να τηρούμε φυτολόγιο.  Μας εξηγούσαν πως τα δέντρα ταξιδεύουν με τους σπόρους και τις ρίζες τους και μας δίδασκαν για τις καταστροφικές συνέπειες της υλοτομίας για τον άνθρωπο και το περιβάλλον.  Οι δάσκαλοι διδάσκουν στους σημερινούς μαθητές τον σεβασμό στη φύση και στη διαφορετικότητα.

Τα δέντρα αυτά άπλωσαν τις ρίζες τους στις απέναντι από το δρόμο επιφάνειες προσπαθώντας να γλιτώσουν την κοπή τους.  Φαίνεται σαν να γνωρίζουν πως θα πρέπει να “θυσιαστούν” στο όνομα της ανάπλασης της περιοχής και ν’ αντικατασταθούν με άλλα δέντρα ξενόφερτα και πιο εντυπωσιακά ενδεχομένως.  Πώς όμως είμαστε τόσο βέβαιοι για την εξέλιξη αυτών των νέων δέντρων που πρόκειται να φυτευθούν ότι θα είναι τόσο επιτυχημένη;  Τα δέντρα που πρόκειται να κοπούν ή που έχουν κοπεί αναπτύχθηκαν εκεί σε διάστημα περίπου μιας εικοσαετίας όπου δεν υπήρχε τόσο έντονο πρόβλημα με την κλιματική αλλαγή. 

Υπάρχουν κι άλλες συμπτώσεις στον μικρόκοσμό μας, πέρυσι τέτοια εποχή τον Ιούνιο του 2019 στα δάση της Αυστραλίας από πυρκαγιές σημειώθηκε η μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή όλων των εποχών με του Αμαζονίου, τυχαία σύμπτωση ένα χρόνο μετά στην οδό Αυστραλίας στη Ρόδο κόπηκαν αρκετά δέντρα που κοσμούσαν αυτό το δρόμο.  Αυστραλία, προσφυγιά, οι συνειρμοί είναι πολλοί...  Έχουμε την εντύπωση ότι εξουσιάζουμε τη φύση γιατί η φύση δεν έχει φωνή αλλά μπορεί να επικοινωνήσει με τον άνθρωπο μέσα από τις συνέπειες της, είτε θετικές είτε καταστροφικές.  Ακόμα και αν ξαναφυτευτούν τα δέντρα που κάηκαν στην Αυστραλία  ή αλλού δεν πρόκειται να δημιουργηθεί το οικοσύστημα που δημιουργήθηκε εκεί μετά από τόσα χρόνια.  Τα δέντρα στην οδό Αυστραλίας δημιούργησαν ένα δικό τους χαρακτήρα τόσα χρόνια με το κλίμα της περιοχής, τις αντιξοότητες από τον αέρα δίπλα στο λιμάνι και την αλμύρα της θάλασσας και αναπτύχθηκαν σε συγκεκριμένες θερμοκρασίες. 

Ενδεχομένως με ευαισθησία να επανεξετασθεί το θέμα για την αποφυγή περαιτέρω συνεπειών για την κοπή δέντρων στη συγκεκριμένη οδό.  Κι αν μας ενοχλεί η απλότητα και η διαφορετικότητά τους, μπορούμε να τα μεταφέρουμε μεταφυτεύοντάς τα σε άλλα σημεία της πόλης που δεν υπάρχει καθόλου σκιά.  Τότε ίσως πετύχουμε και μεταγνώση μέσα από τις ενέργειές μας για την προστασία του περιβάλλοντος.

Ελένη Ν. Καραγιάννη
Αθλήτρια Τριάθλου, Απόφοιτη Τμ. Μεσογειακών Σπουδών Παν. Αιγαίου, Απόφοιτη ΑΣΠΑΙΤΕ παρ. Ρόδου