Για μια παρέα…Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης, αρχιτέκτονας

Αγαπητός Ξάνθης, αρχιτέκτονας -για μια παρέα… -Όταν αποφασίσαμε να βρεθούμε οι συνάδελφοι σ΄ ένα κουτουκάκι για μια ψυχαγωγική βραδιά φαινόταν στην αρχή ότι θα ήταν μια ανιαρή συγκέντρωση όπως άλλες που εξ’ υποχρεώσεως γίνονται. Όμως τα πράγματα εξελίχθησαν διαφορετικά σπάζοντας την μονοτονία και τα κλισέ. Ο έλληνας όταν βρεθεί σε καλή παρέα είναι έξω καρδία, είναι η γνησιότητα της έκφρασης. Ξεπερνώντας την φθοροποιό καθημερινότητα και δείχνοντας ότι ακόμη υπάρχει η αισθητική της συντροφιάς ή ακόμη και της φιλίας, μια μόλις δεκάδα από άτομα που εργαζόμαστε μαζί ανοίξαμε την καρδιά μας. Είναι από τις λίγες στιγμές που το άγχος της υπηρεσίας δια μαγείας εξατμίστηκε και αντικαταστάθηκε από την ανθρώπινη επαφή, ισχυρό κίνητρο της κοινωνικότητας. Πράγματι, με το νέο μοντέλο ανάπτυξης η ατομικότητα έχει κυριαρχήσει, σκεπτόμαστε κατά μόνας, μακριά από το δημόσιο διάλογο, την κοινωνία των πολλών. Είναι σπάνιες οι ευκαιρίες της συνεύρεσης, της συνομιλίας, της διανομής της σκέψης, της δημιουργικότητας. Ο δημιουργικός εκφράζεται μέσα από τον αυθορμητισμό, την εξωστρέφεια, την αποκλίνουσα συνιστώσα σκέψης. «Δημιουργικότητα» σημαίνει να αγαπάς ό,τι κάνεις – να το απολαμβάνεις, να το γιορτάζεις, ως δώρο της ύπαρξης! «Ίσως να μην το μάθει κανείς αυτό, φτάνει που εσύ το χαίρεσαι», λέει ο ποιητής. Και αυτό όλοι μας το έχουμε ανάγκη. Γνωριζόμαστε πάνω από 30 χρόνια, είμαστε συνεργάτες, μοιράζουμε τα πρωινά μας μέσα από τη δουλειά μας, αντιδικούμε –συνηγορούμε, συμφωνούμε-διαφωνούμε αλλά τελικά βρίσκουμε τη κοινή γραμμή συνεννόησης, την κοινή θέση αντιμετώπισης υπηρεσιακών θεμάτων. Αυτό μας βοηθάει να διαθέτουμε την αναγνώριση του άλλου και βασικά την κατανόηση της διαφοράς. Όλα αυτά συνθέτουν μια ενιαία εικόνα, η οποία διοχετεύεται στις δράσεις και στις πράξεις μας, χρόνια τώρα. Δεν γνωρίζω να υπάρχει τέτοιο κλίμα σε άλλη Υπηρεσία. Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι αυτό υποστηρίζει την εξυπηρέτηση του πολίτη, το οποίο αποτελεί βάθρο της υποχρέωση μας μέσα στο πλαίσιο της χρηστής διοίκησης. Σε όλους τους συναδέλφους διακρίνεται η ομαδικότητα, η διοικητική ευσυνειδησία και πάνω από όλα η διάθεση προσφοράς. Ο τουρισμός μας ενώνει δεν μας χωρίζει. Είμαστε μια ομάδα που δεν φειδόμαστε χρόνο και αγάπη για το αντικείμενο αρμοδιότητας. Ένα «τραπέζι» μας άνοιξε το παράθυρο της ενδοσκόπησης και κοιταχτήκαμε στα μάτια με καθαρή συνείδηση και επικοινωνιακή διάσταση. Γιατί ο άνθρωπος είναι επικοινωνιακό όν με το Λόγο του να κυριαρχεί και να προσδιορίζει τον πολιτισμό του, δεν είναι πράγμα, δεν είναι κουτί. Υπερβαίνοντας το άγχος της ημέρας, τα φαινόμενα αλλοτρίωσης στο χώρο εργασίας, την εγωπάθεια καταλήγουνε στη συμπαράσταση, στην ασφάλεια, στην αυτογνωσία. «Η συντροφιά ενός καλού φίλου την δύσκολη στιγμή έχει άμεση επίδραση στο σώμα και στη ψυχή», αναγράφει ένας διάσημος ψυχολόγος. Ζούμε σ’ ένα άφιλο κόσμο. Χιλιάδες γυάλινα μάτια μας κοιτούν. Είναι οι απρόσωποι-γνωστοί, είναι οι «μηχανές» επαφής που χωρίς συναίσθημα αφήνουν την διαχειριστική τους στάση. Ομαδοποιούμαστε για συμφέρον με στοιχεία μοναχικής πορείας μέσα σε πρόσκαιρα σύνολα, σε ευκαιριακά σχήματα για την επιβίωση του μη-ονείρου. Οφείλουμε να μιλάμε με τη ψυχή μας για να μπορέσουμε να σχεδιάσουμε το δικό μας όνειρο γιατί χωρίς αυτό θα είμαστε το γρανάζι της πραγμάτωσης ενός κόσμου άχρωμου, άγευστου, τυποποιημένου και πιθανά τέλειου όπου όλοι θα είμαστε σαν όμοιο εξάρτημα. Χρειαζόμαστε την συμβίωση με αξίες και αρχές. Και μια αξία, πρώτη σε τάξη είναι η φιλία. Έχετε φανταστεί ποτέ τον εαυτό σας χωρίς συναδέλφους, χωρίς φίλους; Πιστεύετε ότι θα μπορούσατε να πορευτείτε μόνοι σας στις δυσκολίες της καθημερινότητας, όντας ανεξάρτητοι από τους πάντες; Θα σας πω λοιπόν, πως δεν υπάρχει έμβιο ον που να μπορεί να επιβιώσει για μία εβδομάδα πάνω σ’αυτή τη γη χωρίς την ύπαρξη φίλων και όσοι καταφέρνουν και ζουν μη έχοντας κανέναν είναι κλεισμένοι μέσα σε κρυστάλλινους πύργους χωρίς αρώματα και ελπίδες, φορώντας πανάκριβα ρούχα και τσάντες για να διασκεδάσουν την απέραντη μοναξιά τους. Αν καθίσετε και συλλογιστείτε, ακόμη και όσοι πιστεύετε πως δεν υπάρχει δίπλα σας κανένας θα διαπιστώσετε την ύπαρξη ενός ή περισσότερων προσώπων, η προσφορά των οποίων στη ζωή σας μπορεί να είναι άυλη μα σίγουρα ανεκτίμητη. Και είμαστε ακόμα ζωντανοί στην «τουριστική σκηνή σαν ροκ συγκρότημα και αν μας αντέχει το σχοινί θα φανεί…στη ζωή», παραφράζοντας το γνωστό τραγούδι.