Φεύγω συγκλονισμένος, γράφει ο Γιώργος Σάββενας για την παράσταση "Ματωμένος Γάμος"

Η Θεατρική ομάδα «ΠΡΑΞΙΣ», από το 1996έως σήμερα, μάχεται διαρκώς απέναντι σε μια καθημερινότητα που συχνά μας απομακρύνει από την τέχνη, τη σκέψη και το συναίσθημα.

Κάθε έργο της μοιάζει, με μια βαθιά πράξη αντίστασης, απέναντι στην πνευματική αδράνεια.

Σήμερα με τον «Ματωμένο Γάμο» του FedericoGarcíaLorca,στο Δημοτικό Θέατρο της Ρόδου, επιχειρεί να αποτυπώσει πάνω στον καμβά της ζωής το ερωτικό πάθος, την ελευθερία και τη μοιραία πράξη.

Σύγχρονη Σκηνοθετική Προσέγγιση.

Η σκηνοθετική διασκευή του Κώστα Κατσουλάκη, ζωντανεύει το κλασικό έργο του Lorca με σύγχρονη ευαισθησία, διατηρώντας ταυτόχρονα την αυθεντικότητα και την ποιητική του ταυτότητα.

Ισορροπεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και τον συμβολισμό, δημιουργώντας μια βαθύτερη, σχεδόν αρχετυπική αφήγηση.

Σκηνογραφική Δύναμη του Χώρου και του Χρόνου.

Εκεί το παρελθόν, το παρόν και ο συμβολισμός συνυπάρχουν.

Το σκηνικό θυμίζει ξερή γη που διψά να απορροφήσει μυστικά και αίμα.

Οι πόρτες ανοιγοκλείνουν σαν περάσματα προς το υποσυνείδητο, τα ανείπωτα θέλω και τα μελλούμενα των ηρώων.

Το φως λειτουργεί σαν σιωπηλός αφηγητής, φωτίζοντας τρυφερότητα, φόβο και το αναπόφευκτο πεπρωμένο.

Ερμηνείες που Καθηλώνουν.

Οι ερμηνείες αποτελούν τον πιο συγκλονιστικό πυρήνα της παράστασης.

Οι χαρακτήρες κουβαλούν το βάρος της μοίρας σε κάθε βλέμμα, κάθε κίνηση και κάθε σιωπή.

Ο λόγος άλλοτε ψιθυρίζεται σαν εξομολόγηση και άλλοτε ξεσπά σαν κραυγή από τα σκοτεινά βάθη της ψυχής.

Κάθε παύση κουβαλά κάτι ανείπωτο και κάθε λέξη μοιάζει να γεννιέται μέσα από πληγή.

Σύμβολα Πάθους, Θλίψης και Μοιραίου.

Η κατάμαυρη μοίρα, δηλώνει διαρκώς την παρουσία της, σαν σκιά πάνω από κάθε βλέμμα και κάθε σιωπή.

Το πορφυρό πάθος, καθοδηγεί τη σκοτεινή σκέψη και οπλίζει τα χέρια με θάνατο.

Οι αισθησιακές φιγούρες, τα ημίγυμνα αγάλματα και ο τελάλης του χωριού, ενισχύουν τη συμβολική διάσταση του έργου, δημιουργώντας μια σκοτεινή και ονειρική θεατρική εμπειρία.

Η Αλήθεια του Έργου.

Ο «Ματωμένος Γάμος», μάς θυμίζει ότι ο άνθρωπος δεν καταστρέφεται μόνο από όσα φοβάται, αλλά κυρίως από εκείνα που δεν μπορεί να αρνηθεί.

Είναι μια τελετουργία επιθυμίας, τιμής και απώλειας.

Μια ποιητική κραυγή, για όλα όσα καίνε σιωπηλά μέσα στον άνθρωπο, μέχρι να γίνουν μοίρα.

Φεύγω από αυτή την παράσταση,αγγίζοντας για λίγο την τραγική ποίηση της ανθρώπινης φύσης.

Φεύγω συγκλονισμένος.

Γιώργος Σάββενας