Επιστρέφουμε στις εκκλησίες…Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης, αρχιτέκτονας

Σήμερα τελειώνει η Λαμπροβδομάδα και η εμφατική διαπίστωση είναι η κοσμοσυρροή στις εκκλησίες μας τις ημέρες του Αγίου Πάσχα. Χθες πηγαίνοντας στην εκκλησία για να ανάψω ένα κερί για την γιορτή του Αγίου Γεωργίου ένοιωσα τη κατάνυξη του κοινού. Κόσμος από όλα τα κοινωνικά στρώματα και ηλικίες με «εκθαμβωτικό» σεβασμό περίμεναν υπομονετικά στη γραμμή τους για να τελέσουν το τάμα τους, το ιερό καθήκον τους. Άρωμα λιβανιού και λάμψεις από λαμπάδες κατέκλυζαν τον εκκλησιαστικό χώρο υπογραμμίζοντας την αγιότητα της στιγμής στην ώρα της Ανάστασης. Συγκίνηση, σεβασμός, ελπίδα, υπόσχεση, αγάπη. Η ορθοδοξία στην αποκορύφωση της και στις δυο στιγμές. Είναι πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις την επιστροφή των ανθρώπων στις εκκλησίες…στην κοιτίδα της ελπίδας. Η λέξη Εκκλησία προέρχεται από το ρήμα εκκαλέω – ω (=προσκαλώ, συναθροίζω). Είναι, λοιπόν η Εκκλησία μια συνάθροιση ανθρώπων, μια σύναξη, ένα κοινωνικό σύνολο. Στην Εκκλησία οι άνθρωποι μοιράζονται με τους άλλους τον εαυτό τους, το βίο τους, το χρόνο τους, τις ανησυχίες τους, τη δημιουργικότητά τους, τη χαρά τους, τη λύπη τους, την πίκρα τους, την απόγνωσή τους, την ελπίδα τους, την πίστη τους. Δεν υπάρχει Εκκλησία εκεί που οι άνθρωποι φροντίζουν ο καθένας τον εαυτό του, εκεί που ο καθένας κρατάει τα αγαθά του, τη χαρά του, τη δύναμή του, την ισχύ του, την πίστη του, την αρετή του για τον εαυτό και δεν τη μοιράζεται με τους άλλους. Είναι το σημερινό αποκούμπι μας, το απάνεμο λιμάνι, η εκκλησία. Τραντάζοντας από την οικονομική κρίση, κάθε σπιτικό προσπαθεί να πιαστεί από κάπου. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ωθεί πολλούς στο να γατσωθούν από ένα «σωσίβιο» ευελπιστώντας για μια καλύτερη ζωή. Η επίπλαστη ευδαιμονία που μας πρόσφεραν έκτισε ένα status που σταδιακά οφείλουμε να το προσαρμόσουμε στις νέες συνθήκες. Με ομαλότητα και κοινωνική γαλήνη, όχι βίαια, άτσαλα, ασύνδετα. Αυτή την πραότητα και την ανάδυση γεννάει ένα άνοιγμα ενός κεριού από ένα χριστιανό. Η απόσταση που διέτρεξε από τις αξίες στις προηγούμενες δεκαετίες έγινε μέθοδος και καταχωρήθηκε στην συνείδηση. Ευτυχώς και η κρίση επανεμφάνισε αξίες και σταθερές από τις οποίες συγκροτήθηκε η κοινωνία. ανατρέποντας στείρες αντιλήψεις υπέρ του εύκολου πλουτισμού σε μια κατάσταση πλέον περισυλλογής και εγκράτειας. Το μεγάλο ζητούμενο είναι η κοινωνική βέλτιστη ισορροπία μεταξύ οικονομικής διάστασης και κοινωνικής αντοχής. Η πρόκληση των ημερών είναι να βρεθεί το «σημείο σέλλας» μεταξύ Χρήματος και Αξίων. Είναι το δίπολο που χρήζει έρευνας σύμφωνα με την Θεωρία των Παιγνίων. Σίγουρα οι παράγοντες επιρροής του Παιγνίου είναι πολλοί, όμως η εξεύρεση της ιδανικής ισορροπίας οφείλει να βασανίσει τους επαΐοντες και γιατί όχι και εμάς. Ο χώρος που μπορεί να ανακαλύψει έστω και για λίγο αυτή την επιδιωκόμενη ισορροπία είναι η Εκκλησία. Για αυτό ο κόσμος συσσωρεύεται για να ανακαλύψει αυτή την αρμονία μεταξύ επιβίωσης και κανόνων ζωής. Οι παλαιότερες δεκαετίες απέτυχαν να μας φωτίσουν με την βέλτιστη ισορροπία, το καλύτερο αποτέλεσμα μιας αμοιβαίας σχέσης μεταξύ οικονομία και κοινωνίας, φέρεσται και είναι. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχουν προοπτικές για το ξέφωτο, αλλιώς είμαστε καταστροφείς της επόμενης γενιάς, της γενιάς των παιδιών μας.