Τζαναπέτες νευροδιαβιβαστές - Του Μανώλη Δημελλά

Πολλά τα λόγια και μπλέξαμε, όπου κι αν σταθείς, όπως κι αν κοιτάξεις το άγαλμα, από παντού, μας δείχνει τον μεσαίο του δάχτυλο και κοροϊδεύει. Μέσα στην εθνική μας κατάθλιψη ξεκινήσαμε, στην αρχή να φαγωνόμαστε μεταξύ μας, ένα σωρό λόγια, κουβέντες και όλοι είχαν ένα κάποιο δίκιο. Άδεια πορτοφόλια, ένα σωρό αυτοκτονίες και μια στεγνή μούγγα, έτσι βγάλαμε τον χειμώνα. Οι ελπίδες βγήκαν πάνω στις αφίξεις, έτσι περπατούσαμε, χέρι-χέρι με την άνοιξη, με την προσμονή για το προσάναμα, το ρευστό, που θα μας πήγαινε λιγάκι παρακάτω. Αφού αποτύχαμε με την απόβαση των εξωγήινων, χάσαμε και την δικαιολογία του ουράνιου ψεκάσματος, απέμεινε μια ελπίδα, να ξεσηκωθούμε από τους καναπέδες και να διεκδικήσουμε. Είπαμε να φωνάξουμε και ξεκινήσαμε δειλά, από τον υπολογιστή, αρχίσαμε να διαφωνούμε, να στήνουμε πολιτικά καφενεία και γίνεται ο κύκλος, σαν χορευτικό γαϊτανάκι. Εμπιστοσύνη, ελπίδα, υπομονή όλα πήγανε στο διάολο, όλα έγιναν θυμός και μίσος, ένα ατέλειωτο φόρτωμα που δεν λέει να αδειάσει. Γιατί να σε πιστέψω ρε φίλε, που ζώστηκες τα φυσεκλίκια και άρματα και περιμένεις πόλεμο, με ποιόν, γιατί; αφού τα αληθινά ταξικά όπλα σου, είναι άσφαιρα. Μέχρι να γίνει κόκκινος ο κόσμος, οι διαχειριστές του μαγαζιού θα μετρούν μπακαλοτέφτερα και θα κόβουν ότι και από όπου βρούν. Μετά την διάλυση της μισοψόφιας ΕΡΤ, το παιγνίδι φαίνεται να χειροτερεύει, τελειώνουν τα αστεία και οι πιστώσεις χρόνου. Γενικό ξεπούλημα, το σύνθημα δόθηκε και φαίνεται να μην υπάρχει πισωγύρισμα, με ή χωρίς εκλογές, επιστροφή δεν δείχνει υπάρχει, ούτε και ελπίδα πάνω στους εθνοσωτήρες, που ό,τι δεν τους βολεύει, το βαφτίζουν χούντα και βλέπουν κάγκελα πολυτεχνείου. Κρίμα, ίσως η πιο σπουδαία λέξη, για μια αδύναμη στιγμή, δεν θα το πάρει κανένας πάνω του, μόνο τα παιδιά, οι τωρινές, οι παρακάτω γέννες, θα παραλάβουν το καινούριο κοινωνικό συμβόλαιο, μόνο που οι δικοί τους νευροδιαβιβαστές δεν θα έχουν κάνει συνάψεις όπως τις δικές μας, που δεν σβήνουν τα φενόμενα της μνήμης μας. Ωστόσο οι απεργίες και τα κλειστά στόματα συνεχίζουν... Manolis Dimellas