Δ Ε Λ Τ Ι Ο Τ Υ Π Ο Υ-Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 17 Αυγούστου 2014, στη θέση «Φωτεινού» της Τοπικής Κοινότητας Πολυλάκκου του Δήμου Βοΐου Κοζάνης η τελετή αποκάλυψης μνημείου 10 ομαδικά εκτελεσθέντων Πολυλακκιωτών την 20 Αυγούστου 1943 από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. -Τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση, για τους 41 συνολικά θυσιασθέντες κατοίκους του χωριού μας, από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης Παύλο.
=Στην τελετή παρευρέθηκαν:
Ο Υφυπουργός υποδομών, μεταφορών και δικτύων Βουλευτής νομού Κοζάνης της Ν Δ Μιχάλης Παπαδόπουλος.
Η Βουλευτίνα νομού Κοζάνης του ΣΥΡΙΖΑ Ευγενία Ουζουνίδου,
Ο συγχωριανός μας Βουλευτής Δωδεκανήσου του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Γάκης,
Ο Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας Γιώργος Δακής
Ο νεοεκλεγείς Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας Θεόδωρος Καρυπίδης
Ο νεοεκλεγείς Δήμαρχος Βοίου Δημήτριος Λαμπρόπουλος
Ο Αντιδήμαρχος του δήμου Βοίου και ο Πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου κκ Θεόκλητος Γιώτης και Χρήστος Μακρής αντίστοιχα.
Ο Στρατηγός ε.α. επίτιμος Διοικητής του 1ου Σώματος Στρατού κ. Γεώργιος Τζιμάνης
Ο συγχωριανός μας Υποστράτηγος ε.α. - Γναθοχειρουργός, τέως Αντιδήμαρχος δήμου Θεσσαλονίκης Νικόλαος Παπαγιανόπουλος.
Η Υποδιοικητής του Αστυνομικού τμήματος Νεάπολης ανθυπαστυνόμος Κυριλλίδου Μιχαέλα. Ο Πρόεδρος της κοινότητας Πολυλάκκου Θωμάς Μπριάζας και πολλοί συγγενείς των θυμάτων, όλοι οι κάτοικοι του Πολυλάκκου και πολλοί φίλοι. Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο συγχωριανός μας δικηγόρος Κωνσταντίνος Βαινάς. Ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Παύλος στη σύντομη παρέμβαση του, τόνισε με συγκίνηση: > ´´ ...πατάμε τα πόδια μας αυτή την ώρα σε ένα τόπο θυσίας. Αυτός ο τόπος είναι ποτισμένος με το αίμα των ανθρώπων εκείνων που προτίμησαν να πεθάνουν για να μείνουν ελεύθεροι παρά να συμβιβαστούν. Γιατι προέρχονται απο μια εποχή που είχαν κατανοήσει το λόγο του ποιητή οτι η ελευθερία χρειάζεται τόλμη και αρετή. Και όταν έχεις αρετή, η τόλμη φτάνει μέχρι το θάνατο....Δεν αγαπούσαν τη ζωή λιγότερο απο εμάς, αλλά αγαπούσαν κάποια πράγματα πάνω και από τη ζωή τους. Αυτό απέδειξε η θυσία τους.¨ Κλείνοντας ο σεβασμιώτατος είπε > ¨ προσκυνόντας τον τόπο της θυσίας εύχομαι να είμαστε πάντα άξιοι της Ελευθερίας που αυτοί οι άνθρωποι μας κληρονόμησαν¨. Ο Υποστράτηγος ε.α. - νομικός και συγχωριανός μας Κωνσταντίνος Παπαγιανόπουλος που εκφώνησε τον πανηγυρικό της ημέρας αναφέρθηκε στο ιστορικό της θυσίας τονίζοντας στο τέλος >> ´´ Παραμένετε αθάνατοι, μαζί με τα 31 άλλα θύματα του μαρτυρικού αυτού χωριού κατά το διάστημα της γερμανικής κατοχής. Παρότι φύγατε πρόωρα, λείποντας ανυπόφορα στη συνέχεια από τις οικογένειές σας, επιλεχθήκατε όλοι σας να ποτίσετε κι εσείς με το αίμα σας το δένδρο της λευτεριάς ώστε να ψηλώσει ακόμη περισσότερο. Η θυσία σας αυτή σίγουρα δεν πήγε χαμένη γιατί ενδυνάμωσε ακόμη περισσότερο την εθνική αντίσταση, συμβάλλοντας έτσι στην τελική κατάκτηση της ελευθερίας. Θυσιαστήκατε δηλαδή για την Ελλάδα κι όπως κατέγραψε ο ποιητής «αν είναι να πεθάνει κανείς για την Ελλάδα, θεία είναι η δάφνη. Μια φορά κανείς πεθαίνει…». >> Τέλος συγκλήθηκε ΓΕΝΙΚΟ προσκλητήριο των ηρώων και κατατέθηκαν δάφνινα στεφάνια από τον Υφυπουργό κ. Μιχάλη Παπαδόπουλο εκ μέρους της ΒΟΥΛΗΣ των Ελλήνων, τον Βουλευτή Δημήτρη Γάκη εκ μέρους των συγγενών των θυμάτων, απο εκπρόσωπο της Εθνικής Αντίστασης και τον πρόεδρο της κοινότητας Θωμά Μπριάζα εκ μέρους της τοπικής Αυτοδιοίκησης. >> Τέλος κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή στην μνήμη των εκτελεσθέντων και όλοι μαζί απαγγείλαμε τον Εθνικό Υμνο. >> >> Ηταν μια σεμνή και γεμάτη συγκίνηση τελετή, όπως αρμόζει στο μέγεθος της θυσίας των προγόνων μας. >> Ευχαριστούμε πολύ όλους όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους. >> Παραθέτουμε οπτικοακουστικό υλικό απο την εκδήλωση http://www.tovoion.com/news/tovoion-tv-αποκαλυπτήρια-μνημείου-πεσόντων-στον-πολ/ http://polylakkos.blogspot.gr/ >>> Θωμάς Μπριάζας >>> Πρόεδρος κοινότητας Πολυλάκκου >>>> >>>> ΣΎΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΘΥΣΊΑΣ >>>> >>>> Ήταν 20 Αυγούστου 1943 πριν 70 ακριβώς χρόνια, όταν, με αφορμή το θάνατο από νάρκη ενός Γερμανού στρατιώτη, εκτός των ορίων της κοινότητας, Γερμανοί κατέφθασαν στο χωριό και αμέσως κάλεσαν στο κωδωνοστάσι του Αγίου Νικολάου όλους τους άνδρες. Κι ενώ οι περισσότεροι είχαν φύγει στα γειτονικά δάση για να κρυφτούν, ένδεκα φιλήσυχοι κάτοικοι, παρασυρμένοι από τις δήθεν διακηρύξεις των Γερμανών ότι δεν ενοχλούν όσους ασχολούνται με τις ειρηνικές τους εργασίες, ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση και παρουσιάστηκαν μπροστά τους. Ήταν οι παρακάτω: Δημήτριος Γάκης, 40 ετών Αθανάσιος Γούτσης και ο γιος του Θωμάς, 61 και 29 ετών, αντίστοιχα. Ιωάννης Διαμαντόπουλος 61 ετών. Θωμάς Ευαγγέλου και ο αδερφός του Λάζαρος, 31 και 24 χρόνων αντίστοιχα. Θεόδωρος Καραπάντος, 36 ετών. Ζώης Μουτσιούλης, 68 ετών. Νικόλαος Μπαϊρακτάρης, 50 ετών. Αθανάσιος Παπαγιαννόπουλος, 41 ετών. Ιωάννης Στάθης, 47 ετών. Ενώ ο σκοπός των Γερμανών ήταν να τους εκτελέσουν, υλοποιώντας σε άλλη μια περίπτωση την παράλογη και επαίσχυντη διακήρυξή τους ότι «όταν σκοτώνεται από τους Έλληνες ένας Γερμανός τότε το αίμα του θα πληρώνεται με τη ζωή δέκα Ελλήνων», με δόλιο τρόπο παραπλάνησαν τους αθώους συγκεντρωμένους λέγοντάς τους ότι τους χρειάζονταν για να επισκευάσουν ένα τμήμα του δρόμου προκειμένουνα διευκολύνεται η κίνηση των οχημάτων τους. Όπως όμως παραστατικά καταγράφει ο αείμνηστος ευπατρίδης δάσκαλος και συγγραφέας Ιωάννης Τζημόπουλος στο βιβλίο του «Πολύλακκος» που εκδόθηκε το 1988, πριν την αναχώρηση, ένας Γερμανός στρατιώτης «σαν αίλουρος αναρριχήθηκε στο καμπαναριό απ’ όπου αφαίρεσε το σκοινί, ενέργεια που είχε ως αποτέλεσμα οι συγκεντρωμένοι ν’ αρχίσουν να υποψιάζονται για τη ζωή τους». Συνεχίζοντας ο συγγραφέας, εξιστορώντας με κάθε λεπτομέρεια τα γεγονότα, μας πληροφορεί ότι κατέβηκαν τη «Φοραδίτσα» και άρχισαν ν’ ανεβαίνουν μέχρι εδώ στη «Φωτεινού»,τον τόπο που βρισκόμαστε σήμερα και όπου έμελλε να είναι ο Γολγοθάς εκείνων. Ακριβώς εδώ, με συνοπτικές διαδικασίες, διατάχθηκαν να σχηματίσουν γραμμή. Καταλαβαίνοντας πλέον ότι έφτανε το τέλος τους, ξέσπασαν σε ζητωκραυγές κι αμέσως εκτελέστηκαν οι δέκα απ’ αυτούς αποδεχόμενοι έτσι, με τρόπο ηρωικό, το θάνατό τους. Σε μια ένδειξη μεγαλείου της πατρικής στοργής, όπως με γλαφυρότητα επισημαίνει ο αείμνηστος συγγραφέας, είχε προηγηθεί μια απέλπιδα προσπάθεια του Αθανασίου Γούτση να πάρει τη θέση στο απόσπασμα του γιου του Θωμά. Ο τραγικός πατέρας εμποδίστηκε στην προσπάθειά του αυτή και αφέθηκε ελεύθερος για να μεταφέρει τη φρικτή είδηση στο χωριό, πράγμα που κατάφερε να κάνει πριν πέσει λιπόθυμος. (Δυο μήνες ακριβώς αργότερα, λίγα μέτρα μακρύτερα από τον τόπο αυτό, εκτελέστηκε και ο ίδιος μαζί με τα άλλα δύο του παιδιά σε μια άλλη ομαδική εκτέλεση). Η «φρίκη» είναι, ίσως, η μόνη λέξη που μπορεί να αποδώσει τις σκηνές που διαδραματίστηκαν στο χωριό ύστερα από την είδηση της ομαδικής εκτέλεσης. Παραμένετε αθάνατοι, μαζί με τα 32 άλλα θύματα του μαρτυρικού αυτού χωριού κατά το διάστημα της γερμανικής κατοχής. Παρότι φύγατε πρόωρα, λείποντας ανυπόφορα στη συνέχεια από τις οικογένειές σας, επιλεχθήκατε όλοι σας να ποτίσετε κι εσείς με το αίμα σας το δένδρο της λευτεριάς ώστε να ψηλώσει ακόμη περισσότερο. Η θυσία σας αυτή σίγουρα δεν πήγε χαμένη γιατί ενδυνάμωσε ακόμη περισσότερο την εθνική αντίσταση, συμβάλλοντας έτσι στην τελική κατάκτηση της ελευθερίας. Θυσιαστήκατε δηλαδή για την Ελλάδα κι όπως κατέγραψε ο ποιητής «αν είναι να πεθάνει κανείς για την Ελλάδα, θεία είναι η δάφνη. Μια ζωή κανείς πεθαίνει…».
