Αγαπητός Ξάνθης, αρχιτέκτονας -Ο σημερινός πόλεμος δεν είναι πόλεμος πολιτισμών, είναι πόλεμος κοινωνίας
Ζούμε σ΄ένα κόσμο αναταραχής. Η αόρατη απειλή σφυρίζει γύρω μας. Δεν ξέρουμε από πού θα μας «έλθει». Η ασυμμετρία στις σχέσεις ασφάλειας αγγίζει κάθε μέρος του κόσμου. Ο αναβρασμός της οικονομίας έχει μετατραπεί σε θέμα επιβίωσης και ανθρώπινης υπόστασης. Και όπως είπε ο Γάλλος Πρόεδρος, «είμαστε σε Πόλεμο». Οι «Πόλεμοι του Αύριο», βιβλίο του Pascal Boniface, (2004), εκδόσεις: Παπαζήση, είναι προφητικό καταγράφοντας του πολέμους του 21ου αιώνα με έμφαση στους κοινωνικούς που θα προέρχονται από τα μεταναστευτικά ρεύματα και θέματα περιβάλλοντος. Παλαιότερα ο πόλεμος είχε μια γεύση ηρωισμού και αξιοθαύμαστης γενναιότητας μέσα από τα συμβατικά όπλα. Ο 20ος αιώνας διέλυσε αυτή την έκφανση μετατρέποντας τα όπλα σε ηλεκτρονικό πόλεμο ή ακόμη και οικονομικό που εμφανίζεται να ξεδιπλώνεται στις τηλεοράσεις σαν θέαμα. Σήμερα ο πόλεμος είναι κοινωνικός, είναι της «πείνας», του φανατισμού, της κουκούλας. Η συνεχής προσδοκία για ανάπτυξη και ευημερία του δυτικού κόσμου προκάλεσε ένα μύθο και σύναμμα μια τεχνική και κοινωνική διαφορά προς τους λαούς του Τρίτου κόσμου. Οι συνεχείς απολαύσεις και το ψευδεπίγραφο όνειρο του καταναλωτισμού έσπρωξαν τις ισορροπίες σε κοινωνικές αναταραχές και διαφοροποιήσεις. Ακόμη και αξίες όπως η αγάπη, η ευθύνη, η συμπάθεια, ο σεβασμός περιορίστηκαν στη θυσία του οικονομικού «παγκόσμιου μινώταυρου». Το πρότυπο της καταναλωτικής κοινωνίας και του ανταγωνισμού, της συνεχούς εξέλιξης απέδωσαν την υπέρβαση χωρίς την επιστροφή, όπως λέει και ο Skolimowski. Η νέα κοσμολογία εναποθέτει την ισχύ της στην τεχνολογία, αποστασιοποιεί τις γνώσεις από τις αξίες και σχηματίζει ένα κοσμοείδωλο χωρίς τα ιδανικά του ουμανισμού. Η εξέλιξη είναι το άπαν, χωρίς όρια και έλεγχο. Αυτό προκαλεί κοινωνικές στρεβλώσεις και εξεγέρσεις. Πράγματι ο δυτικός πολιτισμός στηριζόμενος στις αξίες του Διαφωτισμού ένοιωθε βουβά την παραχάραξη των εννοιών της ισότητας, της δικαιοσύνης και της αδελφότητας. Η στροφή στην απόλυτη οικονομία δεν άφησε περιθώρια κοινωνικού χώρου ενσωμάτωσης των προσφύγων. Οι πρόσφυγες αρνητικό αποτέλεσμα της οικονομικής ευμάρειας του δυτικού κόσμου μέσα από την εκμετάλλευση των πηγών και των αγαθών των χώρων καταγωγής των από τις παμφάγες εταιρείες του «μινώταυρου», άνοιξαν ένα νέο κεφάλαιο στην παγκοσμιοποίηση. Η μετακίνηση σηματοδοτεί μια νέα μορφή αναδιάταξης του παγκόσμιου ιστού. Η συνεχής ροή προσφύγων από τη Συρία λόγω του περιφερειακού πολέμου, πιέζει τη Δύση να δει στον καθρέπτη την άναρχη ανάπτυξη που επεδίωξε μέχρι και τα τώρα και την επιθυμία να επιβάλει τα δικά της κυβερνητικά καθεστώτα Η «Αραβική Άνοιξη» έγινε «Αραβικός Χειμώνας», με χιλιάδες νεκρούς, μετανάστες, αστάθεια και βία. Χρειάζεται μια ριζική αλλαγή πλεύσης του παγκόσμιου αφηγήματος. Ο φονταμενταλισμός δεν θα ανασταλεί εάν δεν υπάρξει η αίσθηση της δικαιοσύνης προς του μουσουλμάνους. Η πληγή που άνοιξε δεν θα κλείσει εύκολα Η «Σαρία», είναι η θεία κατεύθυνση για τον ουράνιο Παράδεισο, τη στιγμή που ο επίγειος για τους τζιχαντιστές είναι άπιαστο όνειρο. Δεν υπάρχει σύγκρουση πολιτισμών ή θρησκειών. Ο πόλεμος είναι μεταξύ μεγέθυνσης ή εγκράτειας. Φτώχειας ή αξιοπρέπειας. Ο φανατισμός εξοπλίζει εύκολα χέρια πεινασμένων και αδυνάμων, ατόμων που θέλουν να στηριχθούν από κάπου και αυτό είναι η ανεύρεση του άλλου Παραδείσου. Μετά την Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, το Τσερνομπίλ και την κλιματική αλλαγή, το πλανητικό πρόβλημα έχει εστιαστεί στα κύματα προσφύγων. Η Ευρώπη ακόμη μια φόρα δέχεται ένα «Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο» στο σώμα της. Οι ροές των μεταναστών δεν θα παύσουν εάν δεν υπάρξει σταθερότητα, εργασία και δημοκρατία στις χώρες προέλευσης. Ο φανατισμός και η βία δεν θα κατασταλούν εάν το αναπτυξιακό μοντέλο δεν μετατραπεί σε μια λελογισμένη πρόοδο ώστε να μην προκαλεί διχόνοιες, τους μεν και τους δε, τη ζήλια της ισχύος. Την κοινωνική έκρηξη την προκαλεί ο άνθρωπος γιατί ο άνθρωπος ανατάραξε τη φύση, η οποία είχε και έχει τους δικούς της κανόνες ισορροπίας. Να συντρέξουμε με τη φύση, με την λογική και τις αξίες της, με την αρμονία και την ευθύτητα της, γιατί από μόνο της η γνώση δεν καλύπτει, οφείλεται να συνοδεύεται με τον αλτρουισμό και τον ανθρωπισμό. Ο πολιτισμός μας θεμελιώθηκε στις αξίες του εξισωτιμού και του Δίκαιου. Η (επ)ανάδειξη τους είναι αναγκαία. Ο «πόλεμος της μαντίλας» δεν θα σταματήσει, εάν εμείς δεν βρούμε το ξέφωτο…
