Επιτρέψτε μου να σας συστήσω την φίλη μου την Μελίνα. Η Μελίνα είναι μικροκαμωμένη, με ξανθά κατσαρά μαλλιά, καταγάλανα μάτια κι ένα μόνιμο σχεδόν χαμογελάκι στο μουτράκι της. Το οτι εγώ δεν μιλάω Γερμανικά -Γερμανίδα είναι η Μελίνα- κι αυτή δεν μιλά Ελληνικά δεν είναι εμπόδιο στην επικοινωνία μας. Πρώτα γιατί μας αρέσει και των δυό μας να ζωγραφίζουμε και να θαυμάζουμε ο ένας τα έργα του άλλου. Υστερα γιατί τα παιδιά καταλαβαίνουν αυτούς που τους αγαπάνε -και αντίστροφα. Κι ύστερα είναι κι η “Ματθίλδη” μου, καλοσυνάτη και αναπαυτική, ό,τι πρέπει για ένα παιδάκι που κουράστηκε ν’ ακούει τους μεγάλους να συζητάνε με τις ώρες.
Η Μελίνα είναι 9 χρόνων και την ξέρω απο τότε που γεννήθηκε. Είναι απο εκείνα τα παιδιά που οι γονείς τους, λογιών λογιών εθνικοτήτων, ανακάλυψαν την Λαχανιά πρίν πολλά χρόνια… άλλος 10, άλλος 20, άλλος 30. Είναι απο τα παιδιά που οι γονείς τους γνωρίστηκαν στην Λαχανιά και που, αρκετά απο αυτά, “δημιουργήθηκαν” εδώ. Είναι τα “δικά μας” παιδιά που, μαζί με τα ντόπια, δίνουν χαρά στον τόπο με τα παιχνίδια και τις πολύγλωσσες φωνές τους.
Προχθές το βραδύ συναντηθήκαμε στην ταβέρνα του χωριού, τον “Πλάτανο”. Της ζήτησα να μου ζωγραφίσει κάτι και πάνω σε μια χαρτοπετσέτα μου ‘κανε μια γάτα. Επειδή ήθελα κάτι πιο μόνιμο την παρακαλεσα την φορά αυτή να ζωγραφίσει στο στο μπλοκ που πάντα κουβαλώ μαζί μου.
Σας παρουσιάζω τα έργα της και παρακαλώ να την θυμάστε όταν θα έχει γίνει μια καταξιωμένη καλλιτέχνης.