Θύματα της βλακείας, όμηροι της απάθειας - του Θάνου Ζέλκα

ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ, ΟΜΗΡΟΙ ΤΗΣ ΑΠΑΘΕΙΑΣ -Πολλά κράτη ανά τον κόσμο, προκειμένου να τιμήσουν τη θυσία των χιλιάδων αγνώστων στρατιωτών τους στα πεδία των μαχών, δημιούργησαν ένα μνημείο σε κάποια περίοπτη θέση της χώρας τους, το οποίο συνήθως είναι κενοτάφιο. -Το δικό μας Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 25 Μαρτίου 1932. Φυλάσσεται από τότε τιμητικά από την Προεδρική Φρουρά, για να θυμίζει σε όλους τους αγώνες αυτών των ανώνυμων παλικαριών για να απολαμβάνουμε εμείς σήμερα όλα αυτά που θεωρούμε δεδομένα. Όλοι οι αρχηγοί κρατών που επισκέπτονται τη χώρα μας, προκειμένου να αποτίσουν φόρο τιμής στους ήρωες των εθνικών μας αγώνων, καταθέτουν στεφάνι στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη. Ακόμα και οι Γερμανοί Ναζί, όταν μπήκαν στην Αθήνα, σεβάστηκαν την ιερότητα αυτού του μνημείου. Οι παραδόσεις όμως είναι για να σπάνε. Σε μια πρόσφατη διαμαρτυρία των συνδικαλιστών της ΔΕΗ στο Σύνταγμα, βρέθηκε ο άνθρωπος ο οποίος ντρόπιασε έναν ολόκληρο λαό με την αμάθεια, την αναισθησία και πολύ περισσότερο με την τεράστια βλακεία την οποία κουβαλάει πάνω του. Ο φωτογραφικός φακός τον απαθανάτισε να ξαποσταίνει στον ίσκιο του Μνημείου, πατώντας το κενοτάφιο με το δεξί του πόδι και προκλητικά να κρατάει το κομπολόι του ανάμεσα στα πόδια του, καταργώντας κάθε έννοια σεβασμού στο χώρο. Αυτή του η πράξη πλέον είναι αρκετή για να τον χαρακτηρίσει. Θα ήταν όμως ανακουφιστικό για όλους εμάς του υπόλοιπους να μετοικήσει σε κάποια κεντροαφρικανική χώρα ή κάπου στα βάθη της Ασίας, όπου θα μπορεί ελεύθερα να γίνει ένα με τη φύση. Εφόσον ο πολιτισμός και οι αξίες του δεν του είναι αρκετές και εμποδίζουν τα αρχέγονα ένστικτά του, είναι σίγουρο ότι μέσα στη ζούγκλα θα μπορέσει να ξαναβρεί τον εαυτό του. Αυτή η πράξη ήταν ένα από τα τελευταία κάστρα που χάσαμε ως κοινωνία. Πρώτα χάθηκε ο σεβασμός προς τις αξίες. Μετά χάθηκε το μέτρο. Κατόπιν επικράτησε η βλακεία έναντι της λογικής και πλέον είμαστε καταδικασμένοι να υποστούμε πολύ μεγαλύτερες ήττες από αυτή της “καταπάτησης” του Μνημείου. Στην επόμενη τερατώδη βλακεία, που όλο και κάποιος θα τολμήσει, η προηγούμενη θα μοιάζει με πταίσμα. Είναι προφανές ότι κάθε γενιά αναπτύσσει έναν δικό της αξιακό κώδικα και βάζει τους δικούς της στόχους. Από την αρχαιότητα όμως μέχρι σήμερα, σιωπηλά έχει υιοθετηθεί η κάθε γενιά να προσπαθεί να ξεπεράσει την προηγούμενη. Τα τελευταία χρόνια όμως έχουμε βαλθεί να αποδείξουμε ότι δεν αξίζουμε να είμαστε συνέχεια αυτής της αλυσίδας. Τι κοινό μπορεί να έχει ο μέγας γεωμέτρης Ευκλείδης για παράδειγμα με ένα “νούμερο” των τηλεθεάσεων; Θα ήταν πολύ κακό για όλους μας να μπούμε σε συγκρίσεις με τα επιτεύγματα των προηγούμενων γενιών. Αν έχετε προσέξει οι μόνοι εκπρόσωποι της γενιάς μας που καταφέρνουν να ξεχωρίσουν είναι όσοι έφυγαν στο εξωτερικό. Όχι γιατί εδώ δεν υπάρχουν ικανοί να ξεχωρίσουν, αλλά γιατί εδώ “πουλάνε” οι “μαϊντανοί”, οι “τενεκέδες” και οι κάθε λογής ανόητοι που έχουν κατορθώσει να πλασάρουν τη βλακεία τους ως ευλογία για τη χώρα. Είναι σχεδόν άξιο επιστημονικής μελέτης, πώς η χώρα που θεμελίωσε τη λογική και σχεδόν όλες τις επιστήμες να έχει καταληφθεί από τόνους βλακείας και οι υπόλοιποι να έχουν υποστεί μια ανίατη απάθεια που δεν τους αφήνει να την τινάξουν από πάνω τους και να σώσουν τη χώρα. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι έχουμε υποστεί ένα πραξικόπημα από τους αυτονομιστές της βλακείας, οι οποίοι με την απειλή του πανίσχυρου “όπλου” τους μας κρατάνε σε ομηρία. Ζητείται ένας σύγχρονος Ρήγας Φερραίος να συνθέσει έναν καινούριο “Θούριο”, μήπως και κατορθώσει να ξυπνήσει το έθνος και να αγωνιστεί για την αποκατάσταση της λογικής. -- Από τη στήλη "ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ" στη ΡΟΔΙΑΚΗ της Κυριακής