Συμμορίες ανηλίκων - του Θάνου Ζέλκα

ΣΥΜΜΟΡΙΕΣ ΑΝΗΛΙΚΩΝ-Το ότι ως κοινωνία οδεύουμε μέσα σε ένα μονοπάτι άκρως ολισθηρό επιβεβαιώνεται καθημερινά με την απαξίωση των θεσμών, τη διαφθορά και την εγκληματικότητα που έχει χτυπήσει κόκκινο. Το πόσο ολισθηρό - και πιθανόν χωρίς επιστροφή - είναι, φαίνεται ξεκάθαρα από τα δυο πρόσφατα περιστατικά επιθέσεων με μαχαίρι σε ανήλικους από συμμορίες, που απαρτίζονται από παιδιά ηλικίας 14 εώς 19 ετών, προκειμένου να τους ληστέψουν.  Κάποια από τα μέλη αυτών των συμμοριών έχουν ήδη βεβαρημένο ποινικό μητρώο.

Τέτοια φαινόμενα ήταν σχεδόν άγνωστα μέχρι πρότινος για τα ελληνικά δεδομένα. Οι συμμορίες ανηλίκων ήταν κάτι το οποίο είδαμε για πρώτη φορά σε κινηματογραφικές ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές και το θεωρήσαμε κάτι πολύ ξένο προς εμάς. Το γεγονός ότι δυο περιστατικά συνέβησαν σε δυο διαφορετικές περιοχές με διαφορά μιας ημέρας, δείχνει ότι το πρόβλημα έχει πάρει διαστάσεις τις οποίες δε μπορούμε να φανταστούμε. 

Η γενικότερη κοινωνική απάθεια όλων μας απέναντι σε τόσο σοβαρά γεγονότα θα μας κοστίσει τόσο κάποια στιγμή, που θα φοβόμαστε στην κυριολεξία να βγούμε από τα σπίτια μας. Κι όλα αυτά που; Στη χώρα της φιλοξενίας, όπου δεκαετίες τώρα καμαρώνουμε ότι είναι από τις πιο ασφαλείς για τους επισκέπτες παγκοσμίως. 

Με την έξαρση της εγκληματικότητας τελευταία σε όλα τα επίπεδα, νομίζω ότι θέτουμε σοβαρά τις βάσεις της αμφισβήτησης του κατά πόσο είμαστε πλέον τόσο ασφαλείς όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε. Αν έφηβα παιδιά μαχαιρώνουν συνομηλίκους τους για να τους κλέψουν τα κινητά ή το χαρτζιλίκι τους, αν εκτελούνται δημοσιογράφοι μέρα μεσημέρι έξω από τα σπίτια τους, αν κακοποιούνται γυναίκες από διεφθαρμένους αστυνομικούς σε κυκλώματα μαστροπείας, τότε κάτι πάει πάρα πολύ στραβά.

Ήρθε επιτέλους η ώρα να σταματήσουμε το στρουθοκαμηλισμό απέναντι στην πραγματικότητα και την ανόητη νοοτροπία ότι αν μιλήσουμε δυσφημείται η χώρα. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει. Όσο κλείνουμε τα μάτια και τα στόματα, το κακό θεριεύει και η χώρα δυσφημείται πολύ περισσότερο που δεν μπορεί να θεραπεύσει αυτές τις πληγές της.

Η παγκοσμιοποίηση ήταν λογικό μαζί με τα καλά να επιφέρει και πολλά δεινά. Σε όλο τον κόσμο συμβαίνουν παρόμοια περιστατικά. Η διαφορά είναι ότι αλλού υπάρχει η βούληση και η αποφασιστικότητα να τα ξηλώσουν. Εδώ προσπαθούμε ακόμα να το χωνέψουμε ότι η ζωή έχει αλλάξει. Έχει γίνει σκληρή και αμείλικτη. 

Κάθε περιστατικό βίας ή εγκληματικότητας που συμβαίνει, κρύβει από κάτω κάτι βαθύτερο. Το ότι ανήλικα παιδιά πάνω στην πιο τρυφερή τους ηλικία έχουν πάρει έναν τέτοιο δρόμο, δείχνει ότι κάτι πάει πολύ στραβά στο περιβάλλον τους. Και δεν είναι μόνο τα οικονομικά προβλήματα που αποξενώνουν τους γονείς από τα παιδιά. Δεν θα γίνει μέλος συμμορίας ένα παιδί που του λείπουν υλικά αγαθά. Περισσότερο του λείπει το ενδιαφέρον και η καθοδήγηση, ένα υγιές πρότυπο και κάπου να νιώσει ασφάλεια. 

Με την παιδική εγκληματικότητα έχουν ασχοληθεί πολλές επιστημονικές ειδικότητες. Το πρόβλημα όμως είναι ότι η επιστήμη καταγράφει και διαπιστώνει. Οι λύσεις υπάρχουν μέσα στα σπίτια. Τα παιδιά έχουν ανάγκη τους γονείς τους στις καλές και στις κακές στιγμές τους. Αυτό δεν μπορεί να αντικατασταθεί ούτε με όλα τα αγαθά του κόσμου. Άλλωστε παραβατική συμπεριφορά συναντάμε και σε παιδιά των θεωρητικά “καλών οικογενειών”. 

Είτε έτσι ή αλλιώς το πρόβλημα υπάρχει και δεν θα σταματήσει να υπάρχει όσο στεκόμαστε για λίγα δευτερόλεπτα στην είδηση και μετά ξεχνάμε. Δεν μπορούμε να περιμένουμε για όλα τις λύσεις από άλλους. Αν ξεκινήσουμε τώρα όλοι από τις γειτονιές μας, κάτι μπορούμε να προλάβουμε στο τέλος. Δεν είναι πλέον ανάγκη. Είναι ύψιστη υποχρέωση.

--