Στους δρόμους του νησιού χάνεται η ομορφιά του - του Θάνου Ζέλκα

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΧΑΝΕΤΑΙ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ -Σ’ ένα από τα ομορφότερα σημεία του πλανήτη, με πάνω από τα δύο τρίτα του χρόνου ηλιοφάνεια, με εκπληκτικό κλίμα και φύση που κόβει την ανάσα, έχουμε ξεμάθει να περπατάμε και εξαιτίας αυτού έχουμε ξεμάθει να επικοινωνούμε, έχουμε ξεμάθει να συνεργαζόμαστε για το καλό του τόπου μας και απλά δεχόμαστε σιωπηρά την αυθαιρεσία του καθενός, είτε αυτός λέγεται γείτονας είτε λέγεται εξουσία οποιουδήποτε βαθμού. Κάνοντας μια βόλτα στην πόλη αλλά και στα χωριά μας διαπιστώνει γρήγορα κάποιος πως το αυτοκίνητο έχει γίνει η επέκταση του εαυτού μας. Όλοι μας επιθυμούμε να διανύσουμε ακόμα και τις μικρότερες αποστάσεις με αυτό κι αν είναι δυνατόν να παρκάρουμε έξω ακριβώς από την πόρτα του προορισμού μας. Καθώς μάλιστα δεν είχε προβλεφθεί η διείσδυση των τροχοφόρων στη ζωή μας σε τέτοιο βαθμό, οι υποδομές μας είναι από ελλιπείς ως ανύπαρκτες σε κάποιες περιπτώσεις, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται απίστευτα κυκλοφοριακά κομφούζια. Δυστυχώς ακόμα και στα πιο γραφικά σημεία του νησιού δεσπόζουν τα αυτοκίνητα και με το ρυθμό που αυξάνονται είναι θέμα χρόνου να γίνουν περισσότερα από τον αριθμό των κατοίκων. Το κυκλοφοριακό χάος που επικρατεί ιδιαίτερα στο κέντρο της πόλης καθόλη τη διάρκεια της μέρας είναι πλέον ένας σύγχρονος εφιάλτης τόσο για εμάς όσο και για το περιβάλλον που είναι ο “παθητικός καπνιστής” αυτής της ιστορίας. Η άλλη όψη του νομίσματος είναι η κατάληψη των πεζοδρομίων από τραπεζοκαθίσματα, εμπορεύματα, επιγραφές και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κάποιος. Το πεζοδρόμιο μπροστά από κάθε κατάστημα για κάποιο λόγο θεωρείται από ένα μεγάλο μέρος καταστηματαρχών επέκταση του καταστήματός τους. Έτσι η αυθαιρεσία έχει παγιωθεί και τα πεζοδρόμια τείνουν να γίνουν είδος προς εξαφάνιση, ενώ στην καλύτερη είναι παγίδες για τους πεζούς. Το χειρότερο είναι πως δεν τους αρκεί που τα εκμεταλλεύονται ποικιλοτρόπως, αλλά θεωρούν κιόλας υποχρέωση του Δήμου να τα καθαρίσει από τα σκουπίδια και τα αγριόχορτα που φυτρώνουν μποστά τους. Για να μην πούμε για τις πολύ όμορφες “αισθητικές” επεμβάσεις που κάνουν με τις τάχα προσωρινές κατασκευές, που ως γνωστόν σ’ αυτή τη χώρα “ουδέν μονιμότερο του προσωρινού”, με ευθύνη φυσικά των αρχών που εθελοτυφλούν και δεν έχουν αρχίσει τις κατεδαφίσεις. Για έναν επίσης άγνωστο λόγο, είμαστε από τους πιο αφιλόξενους τόπους για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Κάποιοι ιδιαίτερα “ευαίσθητοι” συμπολίτες μας παρκάρουν μπροστά από τις ράμπες για τα άτομα με κινητικά προβλήματα. Κάποιοι άλλοι μπλοκάρουν τα ειδικά μονοπάτια για τα άτομα με προβλήματα όρασης, ενώ κάποιοι ιδιαίτερα “προικισμένοι” τεχνίτες έχουν τερματίσει αυτά τα μονοπάτια πάνω σε κολώνες φωτισμού! Αναρωτιέμαι λοιπόν κάθε φορά που περπατάω μέσα στην πόλη: Δεν θυμώνει κανείς με αυτή την κατάντια μας; Και δεν θα επικαλεστώ τους ξένους και τους επισκέπτες που τα βλέπουν, γιατί πρωτίστως οφείλουμε να σεβόμαστε τους εαυτούς μας. Αν δεν σεβόμαστε τους εαυτούς μας, δεν μπορούμε να σεβαστούμε και τους επισκέπτες μας. Εκτός αν τους υποκρινόμαστε ότι τους σεβόμαστε για να κερδίσουμε τον οβολό τους “κι ύστερα, ύστερα, μα δεν υπάρχει ύστερα”... Τα φωτογραφικά ντοκουμέντα των περασμένων χρόνων δείχνουν πως αυτός ο τόπος ήταν ένα πραγματικό στολίδι. Ένα θέλγητρο για όλες τις μεγάλες προσωπικότητες της τότε εποχής. Για κάποιους μάλιστα ήταν ένα άπιαστο όνειρο να έρθουν στο νησί μας, να γευτούν την ομορφιά του, να γλεντήσουν στα ξακουστά μαγαζιά του, να περπατήσουν στους δρόμους του. Φαίνεται πως δεν μας άρεσε ιδιαίτερα αυτό. Ή μπορεί να μας άρεσε αλλά χάσαμε πλέον το μεράκι μας και προτιμάμε στις ελεύθερες ώρες μας να “βουτάμε με τα μούτρα” μέσα στα κινητά μας και να επικρίνουμε εκ τους ασφαλούς. Φοβάμαι όμως πως θα έρθει μια μέρα που θα ξυπνήσουμε από το λήθαργο και θα διαπιστώσουμε πως καταστρέψαμε την ομορφιά του τόπου μας και τότε θα είναι πολύ αργά. -- Από τη στήλη «ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ» στη ΡΟΔΙΑΚΗ της Κυριακής