Ροδίων τραγωδία - Του Θάνου Ζέλκα

ΡΟΔΙΩΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ-Ο ντόρος που δημιούργησε η επίσκεψη Αλαμουντίν στην Ελλάδα ήταν ανώτερος από κάθε καμπάνια που θα μπορούσε να είχε σχεδιάσει το Υπουργείο Τουρισμού ή το Υπουργείο Πολιτισμού. Όχι γιατί αναγκαστικά σηματοδοτεί και την επιστροφή των Μαρμάρων στη χώρα μας, αλλά διότι λειτούργησε ως απόηχος του πολύκροτου γάμου με τον εξίσου υποστηρικτή της Ελλάδας στο θέμα αυτό και διάσημο ηθοποιό, Τζώρτζ Κλούνεϊ. Όπως και να ‘χει, δεν τυγχάνουμε καθημερινά τέτοιων ευκαιριών προβολής στα διεθνή μέσα και καλώς υποδεχθήκαμε με τέτοιες τιμές την κυρία Αλαμουντίν και τους λοιπούς δικηγόρους που τη συνοδεύανε.


Στα πλαίσια της ελληνικής φιλοξενίας τσιγγουνιές δεν χωράνε. Και το φρέσκο το ψάρι θα το βγάλουμε στο τραπέζι και το πανάκριβο κρασί θα σερβίρουμε και ότι χρειαστεί θα κάνουμε για να ικανοποιήσουμε τον μουσαφίρη μας. Από την άλλη όμως την ώρα που ένα γεύμα αυτού του επιπέδου κοστίζει όσο το σύνολο των μισθών ενός μέσου πολίτη για ένα χρόνο, είναι τουλάχιστον τραγικό το μακρύ χέρι της εφορίας να βουτάει τα τελευταία τριακόσια ευρώ από το λογαριασμό ενός άνεργου πατέρα και να θεωρεί ότι έκανε καλό στο κράτος.


Μουδιασμένη όλη η χώρα παρακολούθησε το ρεπορτάζ της Ροδιακής με τον τραγικό πατέρα να παίρνει το παιδί του να το παραδώσει στον έφορο ως ένδειξη απόγνωσης και απελπισίας μετά το συμβάν αυτό . Και καθώς η ιστορία έλαβε τεράστιες διαστάσεις και αφού ο έφορος έδειξε την ευαισθησία και το πιο ανθρώπινο πρόσωπο που θα μπορούσε λόγω της θέσης του, το Υπουργείο Οικονομικών αναγκάστηκε να βγάλει μια στεγνή ανακοίνωση περί επικαιροποίησης των ακατάσχετων λογαριασμών, αλλά στην ουσία οι «φωστήρες» του είναι αυτοί που πληγώνουν καίρια τον κοινωνικό ιστό με τις «μουλωχτές» τους ενέργειες. Διότι μόνο ως «μπαμπεσιά» μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος αυτή την τροποποίηση που έλαβε χώρα στο μέσο της νυχτός και το ότι δεν φρόντισαν να της δώσουν την ίδια δημοσιότητα που έδωσαν στον «δίκαιο» ΕΝΦΙΑ τους.


Το έχουμε ξαναπεί. Σ’ αυτή τη χώρα το κράτος θεωρεί τον πολίτη απατεώνα και ο πολίτης το κράτος εχθρό. Κι ενώ το κράτος είναι αυτό που οφείλει να εξομαλύνει αυτή την κατάσταση, με κάτι τέτοιες ενέργειες το μόνο που κατορθώνει είναι να ρίχνει «λάδι στη φωτιά» και να στρέφει όλη την κοινωνία εναντίον του. Είναι γνωστό ότι ως έθνος μας αρέσει να τρώμε τις σάρκες μας αλλά σε τέτοιο επίπεδο, να επικροτήσουμε δηλαδή τη δέσμευση ενός ασήμαντου ποσού που προοριζόταν για τη διατροφή ενός παιδιού, δεν έχουμε φθάσει και ας μας συγχωρήσουν οι ταγοί μας.


Φυσικά το να τοποθετείται κάποιος απέναντι σ’ αυτή την απάνθρωπη πολιτική, είναι μια πράξη που τον κατατάσσει αυτόματα στους λαϊκιστές, τους γραφικούς, τους εχθρούς του έθνους. Ας δεχθούμε λοιπόν ότι αυτά περί της εναντίωσης στις κατασχέσεις σπιτιών και στις δεσμεύσεις μικροκαταθέσεων είναι λαϊκίστικα. Θα ήταν ιδιαιτέρως χρήσιμα να μας πουν κάποια επίσημα χείλη ποιος είναι ο απώτερος σκοπός αυτών των ενεργειών και με ποια ακριβώς έννοια βοηθούν την πατρίδα. Διότι εγώ με τη δική μου ταπεινή ματιά, όταν βλέπω έναν άνθρωπο σε απόγνωση γνωρίζω ότι είναι ικανός να κάνει τα πάντα προκειμένου να επιβιώσει, πόσο δε για να θρέψει το παιδί του. Θα παραβεί το νόμο, θα κλέψει, ακόμα και θα σκοτώσει. Κι αν ακόμα σε κάποιους φαίνεται υπερβολή κάτι τέτοιο, είναι διότι υπάρχει η σύνταξη ενός παππού ή μιας γιαγιάς που γεμίζει το μεσημεριανό τραπέζι.


Υπάρχει ένα αγγλικό τραγούδι που λέγεται «η συγνώμη μοιάζει να είναι η πιο σκληρή λέξη». Είναι αυτό ακριβώς που ταιριάζει στην περίσταση. Μια συγνώμη στον πατέρα για τον πανικό που του προκαλέσαμε και μια ακόμα πιο μεγάλη στο παιδί που αυτή η περιπέτεια σίγουρα έχει στιγματίσει τον ευαίσθητο ψυχισμό του.


--

Aπό τη στήλη "ΨΙλΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ" στη ΡΟΔΙΑΚΗ της Κυριακής