Οι τελευταίοι των ρομαντικών - του Θάνου Ζέλκα

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΤΩΝ ΡΟΜΑΝΤΙΚΩΝ-Τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Προφανές και αδιαμφισβήτητο. Πίσω όμως από το αποτέλεσμα υπάρχει πάντα μια ολόκληρη ιστορία, η οποία κρύβεται πίσω από την επιτυχία ή την αποτυχία. Κι αυτό είναι κάτι που στοιχειώνει τη σημερινή πραγματικότητα. Σε μια εποχή που όλα τρέχουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, όλοι επιζητούν το γρήγορο και θετικό αποτέλεσμα αδιαφορώντας για το πως θα έρθει αυτό. Από τον αθλητισμό μέχρι την πολιτική, από τα σχολεία μέχρι τα πανεπιστήμια, σε όλες μας τις δραστηριότητες έχει επικρατήσει η φιλοσοφία του γρήγορου αποτελέσματος. Ο χρόνος ήταν πάντα ο μεγάλος εχθρός αλλά και ο πιο κρυφός φίλος του ανθρώπου. Αυτό εξαρτάται από την οπτική που θα εξεταστεί. Από τη στιγμή που ανοίγουμε τα μάτια μας μια αόρατη κλεψύδρα αδειάζει. Είναι όμως στο χέρι του καθενός μας πως θα διαχειριστεί την “άμμο”. Αυτή ακριβώς η διαχείριση είναι και ο παράγοντας που μας κρίνει. Στην πραγματικότητα ο χρόνος είναι η πιο σοφή ανακάλυψη της φύσης για να ανακυκλώσει το υλικό της αλλά και το μεγάλο κίνητρο για τον άνθρωπο για δημιουργία. Αν δεν υπήρχε ο φόβος του θανάτου πιθανόν το ανθρώπινο γένος να μην είχε εισέλθει σε αυτά τα επίπεδα του πνεύματος στα οποία βρίσκεται σήμερα. Όποιο μεγάλο αριστούργημα δημιουργήθηκε από τον άνθρωπο ήταν επειδή ακριβώς είχε ως απώτερο σκοπό να νικήσει το χρόνο. Δυστυχώς όμως αυτή του η ανάγκη να κερδίσει την υστεροφημία και εν μέρει την αθανασία δεν λειτουργεί πάντα ευεργετικά για το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Ο άνθρωπος σε πάρα πολλές περιπτώσεις έχει κατορθώσει να υποδουλωθεί στα δικά του δημιουργήματα, χάνοντας εντελώς την πνευματική του υπόσταση. Όσο απομακρύνεται από τις μεγάλες αξίες του πνεύματος που ο ίδιος ανέδειξε, τόσο μεταλλάσσεται σε μια υλιστική οντότητα που επιδιώκει εφήμερο κέρδος και ανούσια καταξίωση. Η συσσώρευση πλούτου για παράδειγμα από τους λίγους και η ανισομερής κατανομή των αγαθών παγκοσμίως είναι η πιο τραγική και αλαζονική μορφή του ανθρώπου καθώς στο τέλος της ζωής του όλα αυτά είναι άχρηστα. Η κατάκτηση της εξουσίας και η διατήρησή της ήταν ανέκαθεν ένα παιχνίδι που συνέπαιρνε τον άνθρωπο. Για κάποιους αποτελεί αυτοσκοπό σε όλη τους τη ζωή να ανέλθουν την ιεραρχία της εξουσίας και να διαφεντεύουν τη ζωή των υπολοίπων. Αδυνατούν να εκτιμήσουν τις δυνατότητές τους, πιστεύουν ότι γεννήθηκαν με αυτή την αποστολή και χρησιμοποιούν κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο για να το πραγματοποιήσουν. Το ευτύχημα είναι ότι οι περισσότεροι αποτυγχάνουν. Το δυστύχημα είναι ότι κάποιοι τα καταφέρνουν. Κοιτάζοντας γύρω μας αυτή τη στιγμή, βλέπουμε ένα τοπίο γεμάτο “περσόνες” κενού πνευματικού περιεχομένου που είτε λόγω συγκυριών είτε λόγω της υλιστικής αλυσίδας έχουν επικρατήσει και επιβάλλουν το δικό τους νόμο. Έναν νόμο μακριά από τη φιλοσοφία του πνεύματος. Θα μπορούσαμε να τον ονομάσουμε και βίαιη επιβολή ανοησίας. Δεν απέχει και πολύ άλλωστε από τις ιαχές της οχλοκρατίας όπου ένας αυτοκράτορας έδινε μια δυαδική δυνατότητα στο πλήθος ώστε να αποφασίσει για κάτι που ο ίδιος είχε προαποφασίσει. Πολλές φορές όσοι μπορούν να δουν με πιο ενδελεχή ματιά την πραγματικότητα απορούν αν όντως αυτά που καταγράφουν οι αισθήσεις τους είναι αυτά που συμβαίνουν ή αν τα βιώνουν σ’ ένα παράλληλο σύμπαν. Είναι οι ίδιοι που αγωνιούν για το μέλλον της ανθρωπότητας, οι ίδιοι που επιμένουν να ασχολούνται με πράγματα που ο όχλος έχει απορρίψει, οι ίδιοι που επιλέγουν τη δύσκολη οδό της αρετής, οι ίδιοι που γνωρίζουν ότι δεν μετράει μόνο το αποτέλεσμα αλλά κυρίως η προσπάθεια που καταβάλλει κάποιος για να το επιτύχει. Από αυτούς τους ρομαντικούς, τους ονειροπόλους και όλους εκείνους που αντιστέκονται στη δικτατορία της ανοησίας κρίνεται η τύχη της ανθρωπότητας κι ελπίζουμε να παραμείνουν αρκετοί για να μην αφανιστούμε ολοκληρωτικά... -- Από τη στήλη ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ στη ΡΟΔΙΑΚΗ της Κυριακής