Και να που δεν μάθαμε να κουβεντιάζουμε ακόμα αδερφέ μου - του Θάνου Ζέλκα

ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΘΑΜΕ ΝΑ ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ

- “Και να αδελφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά. Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα. Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί.Θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουνε το ίδιο βάρος σ’ όλες τις καρδιές, σ’ όλα τα χείλη.”

Δανείζομαι τους στίχους του Γιάννη Ρίτσου από το Καπνισμένο Τσουκάλι ως εφαλτήριο για μια σκέψη σύνθετη και απλή ταυτόχρονα. Των ανθρώπων που μπορούν να συνάψουν μια συζήτηση που ακόμα κι αν δεν συμφωνούν μπορούν και σέβονται ο ένας τον άλλον. Που ακόμα κι αν διαφωνούν μπορούν μέσα από την καλή διάθεση να βρουν κοινές συνισταμένες και να συνυπάρχουν. 

Φαντάζει δύσκολο και ουτοπικό αλλά ο διάλογος είναι η μόνη πραγματική διέξοδος ακόμα και στα μεγαλύτερα προβλήματα που μπορούν να προκύψουν. Κι ενώ είναι τόσο απλό να γίνει ένας πραγματικός διάλογος, είναι παράλληλα και τόσο δύσκολο όταν δεν υπάρχει η διάθεση και η κουλτούρα να επιτευχθεί. 

Τα γεγονότα που ζήσαμε τις τελευταίες ημέρες ήταν θλιβερά. Θα μπορούσαν να γίνουν τραγικά και να διαταράξουν ανεπανόρθωτα τη συνοχή του κοινωνικού ιστού. Κάποιοι από τη μια αδυνατούν να αντιληφθούν το μέγεθος της ευθύνης που έχουν απέναντι στο κοινωνικό σύνολο και το ότι μια παρόρμηση, μια ανοησία, μια υπερφίαλη πράξη τους μπορεί να πυροδοτήσει ένα ντόμινο γεγονότων. Κάποιοι άλλοι εκμεταλλευόμενοι μια γενικότερη δυσαρέσκεια θεώρησαν πως πρέπει να απαντήσουν με πιο σκληρό τρόπο. 

Προφανώς κάποιος φταίει περισσότερο αλλά αν ολισθήσουμε όλοι μας σε μια διαδικασία δράσης - αντίδρασης στο τέλος θα μετράμε νεκρούς. Και το αίμα θα φέρνει περισσότερο αίμα και ουδείς γνωρίζει που μπορεί να οδηγήσει η κλιμάκωση. 

Προφανώς κάτι δεν πήγαινε καλά από καιρό στην αστυνομία. Ελλιπής εκπαίδευση, λάθος διαχείριση κρίσεων, υπερβάλλοντας ζήλος κάποιων; Όποια κι αν ήταν η αιτία δεν δικαιολογείται επουδενί ο ξυλοδαρμός ενός πολίτη μέρα μεσημέρι σε μια πλατεία γεμάτη παιδιά. Γιατί η αστυνομία μιας σύγχρονης χώρας πρώτον οφείλει να είναι δίπλα στον πολίτη και δεύτερον να μη δρα με το ένστικτο αλλά με τη λογική.

Οφειλόταν μια συγνώμη απέναντι σε όλους τους πολίτες για το ατυχές περιστατικό και μια διάθεση να αποφευχθούν στο μέλλον ανάλογα περιστατικά. Μια υπεύθυνη ηγεσία αυτό θα έπραττε. Δεν υπάρχουν ούτε ναι μεν αλλά ούτε δικαιολογίες. Αν ο νεαρός παρανόμησε μπορούσε να συλληφθεί επί τόπου χωρίς όλα τα περαιτέρω. 

Από την άλλη το γεγονός ότι κάποιος αστυνομικός υπέπεσε σε λάθος δε σημαίνει ότι όλη η αστυνομία είναι κακή και πρέπει να πεθάνουν όλοι όσοι την υπηρετούν. Προφανώς δεν νοείται κράτος χωρίς αστυνόμευση. Θα ήταν ιδανικό να εξαλειφθούν εντελώς οι διαφορές μεταξύ των ανθρώπων και να μην χρειάζεται, αλλά μέχρι τότε υπάρχει πολύς δρόμος να διανύσουμε. Προς το παρόν το να παίρνει ο καθένας το νόμο στα χέρια του είναι τουλάχιστον επικίνδυνο. 

Το ότι τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης προκάλεσαν μια ευρύτατη δυσαρέσκεια στους πολίτες, δεν σημαίνει αυτόματα ότι επικροτούν τις δολοφονικές επιθέσεις κάποιων, των οποίων ο ρόλος είναι και ασαφής και δεν γνωρίζει κανείς ποια συμφέροντα εξυπηρετεί. Δεν υπάρχει λευκό και μαύρο μόνο. Μπορεί να είναι βολικό για τις κάθε είδους εξουσίες αλλά δεν σημαίνει ότι όλοι το ασπάζονται. 

Ως λαός είμαστε επιρρεπής στη διχόνοια ακόμα και για τους πιο ασήμαντους λόγους. Είμαστε όλοι πάνω στην ίδια βάρκα και η καταιγίδα είναι μπροστά μας. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αφανιστούμε μεταξύ μας προκειμένου να γλιτώσουμε τον αφανισμό. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε ηγεσίες με λογική, με ψυχραιμία και με αντίληψη. Ηγέτες που να μπορούν να σηκώσουν το βάρος στις πλάτες τους και να προλάβουν το κακό πριν πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Ηγέτες που να μπορούν να ενώσουν το λαό και όχι να το διχάσουν περισσότερο. Όχι στα λόγια αλλά με πράξεις. Και πρωτίστως με το προσωπικό τους παράδειγμα. 

--