Και αφού κανέναν δε μισώ...Του Θάνου Ζέλκα

ΚΙ ΑΦΟΥ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕ ΜΙΣΩ... -Εκεί που βρίσκεται το αεροδρόμιο της Ρόδου, υπήρχε κάποτε ένας πολύ εύφορος κάμπος που τροφοδοτούσε όχι μόνο το νησί αλλά πόλεις του εξωτερικού με οπωροκηπευτικά προϊόντα κυρίως. Χωρίς να ερωτηθεί κανένας, αποφασίστηκε να γίνει αεροδρόμιο προκειμένου να συμβάλει στην ανάπτυξη του νησιού. Αλλά τότε το καθεστώς ήταν απολυταρχικό κι έτσι όπως αποφασίστηκε, εκτελέστηκε. Το αεροδρόμιο αυτό όμως απετέλεσε όντως τον βασικό πυλώνα ανάπτυξης της Ρόδου. Εκατομμύρια άνθρωποι από ολόκληρο τον κόσμο πέρασαν απ’ αυτό. Δυστυχώς η ζημιά που έγινε στην περιοχή (οικονομική, οικολογική, κοινωνική) δεν αναπληρώθηκε ποτέ. Βέβαια μπορεί να πει κάποιος ότι έτσι γίνεται προκειμένου να αναπτυχθεί τουριστικά ένας τόπος. Κάποια περιοχή πάντα πρέπει να “φάει μια σφαίρα για την ομάδα”. Αδιαμαρτύρητα τόσα χρόνια οι κάτοικοι, που αποζημιώθηκαν με ελάχιστα χρήματα ή τουλάχιστον όχι τόσα όσα θα έπρεπε καθώς είπαμε στην εξουσία ήταν οι συνταγματάρχες, υπέστησαν τις συνέπειες προκειμένου να μην αποτελέσουν εμπόδιο στο υπόλοιπο νησί. Φυσικά ουδέποτε η αρμόδια υπηρεσία δεν έκανε ούτε ένα ανταποδοτικό έργο στην περιοχή. Μέχρι και τα σκουπίδια της στο “βερεσέ” τα είχε. Λειτουργούσε με την αναίδεια που χαρακτήριζε όλη τη δημόσια διοίκηση της χώρας με το στρατό των διορισμένων κομματικών “ταλιμπάν”. Αφού λοιπόν όλες αυτές οι “ακρίδες”, που πέρασαν από τις θέσεις ευθύνης, κατασπάραξαν ό,τι βρήκαν στο διάβα τους και ήρθαν κι οι νέες “ακρίδες”, οι οποίες κάπως να τραφούν κι αυτές, αποφάσισαν να ξεπουλήσουν όλο το βιός του ελληνικού λαού παραδεχόμενοι ότι ήταν και είναι διαχρονικά ανίκανοι να διαχειριστούν μια τέτοια περιουσία. Και σαν να μην έφθανε αυτό. Αν πούλαγαν με τους όρους της αγοράς, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι έκαναν μια συμφέρουσα συμφωνία. Αυτοί οι “ανόητοι” (ό,τι πιο επιεικές κατόρθωσα να ανασύρω από το λεξιλόγιό μου) πούλησαν τα αεροδρόμια εν μέσω της κρίσης με δάνεια από ελληνικές τράπεζες και υπέγραψαν συμφωνία να τα επισκευάσουν κιόλας για να μην τα δώσουν στους “σωτήρες” μας χαλασμένα. Πήγαν λοιπόν και παρέδωσαν “γη και ύδωρ” σ’ αυτούς που κάποτε απέδιδαν βαρύτατους χαρακτηρισμούς και “διερρήγνυαν τα ιμάτιά” τους ότι όταν θα αναλάμβαναν την εξουσία θα τους έστελναν από εκεί που ήρθαν. Ευτυχώς υπάρχει η νέα τεχνολογία που αποτυπώνει το πριν και το μετά και ο ιστορικός του μέλλοντος, αν είναι αδέκαστος, θα δείξει στις επόμενες γενιές πως η εξουσία μεταλλάσσει τους επαναστάτες σε “σκυλάκια του καναπέ”. Κι αφού κάθε είδους διαμαρτυρία έπεσε στο κενό, τελικά τα αεροδρόμια περιήλθαν στα χέρια των Γοτθικών φύλλων που εδώ και αιώνες προσπαθούν να βρουν έδαφος για να μετοικήσουν κοντά στη Μεσόγειο. Κι ότι δεν κατάφεραν με τα ρόπαλα, τα μηχανοκίνητα πάντσερ τους και τις καλογυαλισμένες μπότες τους, το κατάφεραν εκμεταλλευόμενοι τις οικονομικές συγκυρίες. Εύλογα μπορεί να πει κάποιος ότι αυτοί έκαναν τη δουλειά τους. Εμείς τι κάναμε για να το αποτρέψουμε αυτό, εφόσον είμαστε οι “έξυπνοι” και μπορούσαμε να τα προβλέψουμε όλα; Η απάντηση είναι απλή. Τίποτα απολύτως. Εδώ και αρκετά χρόνια, από τότε που η ασυδοσία έγινε τρόπος ζωής, ο καθένας έβλεπε το τομάρι του. Να “βολέψουμε” τα παιδιά μας, να νομιμοποιήσουμε τα αυθαίρετά μας, να έχουμε τον άνθρωπό μας στην καρέκλα για να κάνουμε τις δουλειές μας και τη χώρα δεν ήταν διατεθειμένος να τη σώσει κανείς. “Κι αφού κανέναν δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω, φοβάμαι μην καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου” όπως λέει ο ποιητής αυτό έπαθε και η χώρα. Έκανε απόπειρα αυτοκτονίας. Κι εφόσον η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, είναι μάλλον απίθανο να αναστηθεί. Κι αν κάποτε ξυπνήσει απ’ το κώμα στο οποίο βρίσκεται σε μια μονάδα εντατικής αφρικανικού τύπου, θα περιφέρεται σ’ ένα τοπίο που θα θυμίζει το Μεσολόγγι του Ντελακρουά... -- Aπό τη στήλη "ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ" στη ΡΟΔΙΑΚΗ της Κυριακής