Η λογική της στρουθοκαμήλου - του Θάνου Ζέλκα

Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΥ-Δύο τομείς θα έπρεπε να ήταν πραγματικά αταλάντευτοι στη λειτουργία του κράτους μας. Παιδεία και η Εξωτερική Πολιτική. Όλα τα υπόλοιπα μπορούν να προσαρμοστούν στις εκάστοτε καταστάσεις. Αυτοί οι δύο τομείς όμως δεν σηκώνουν ούτε πειραματισμούς, ούτε προσωπικές φιλοδοξίες. -Για ακόμα μια φορά βρίσκεται στο επίκεντρο των εξελίξεων η ονομασία του κράτους των Σκοπίων. Συζητήσεις δίνουν και παίρνουν για το αν θα περιλαμβάνεται ο όρος Μακεδονία στην ονομασία. Οι Σκοπιανοί όλα αυτά τα χρόνια με την προπαγάνδα τους έχουν καταφέρει να παραποιήσουν στις εμπορικές τους συναλλαγές και σε ανεπίσημους φορείς το FYROM και να το χρησιμοποιούν ολόκληρο στους επίσημους φορείς. Γνωρίζουν όμως ότι για να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να σταματήσουν το “διπλό ταμπλό” κι αυτό είναι που τους “καίει” και ζητούν επίμονα να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Για το πόσο αστεία είναι η στάση του κράτους των Σκοπίων δεν χρειάζεται να μιλήσουμε εμείς. Το τόνισε πολύ εμφατικά η αμερικανίδα αρχαιολόγος Ντόροθι Κινγκ πριν λίγες ημέρες, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι ότι ουδείς στον κόσμο αμφισβητεί, ότι το Μακεδονικό βασίλειο ήταν μέρος της Ελλάδας και ο Μέγας Αλέξανδρος Έλληνας και χαρακτηρίζει αδιανόητο τα Σκόπια να θέλουν να οικειοποιηθούν ένα κομμάτι της ιστορίας, που δεν τους ανήκει. Χαρακτηρίζει δε την κατασκευή αγαλμάτων και μνημείων της Μακεδονικής περιόδου στην FYROM ως «Disneyland». Επισημαίνει επίσης ότι ο Μέγας Αλέξανδρος κατέκτησε πολλά εδάφη, αλλά καμία από τις σημερινές σύγχρονες χώρες δεν ισχυρίζεται, ότι η γη τους είναι Μακεδονική ή ότι οι ίδιοι είναι απόγονοι του Μακεδόνα στρατηλάτη. Είναι παραπάνω από προφανές ότι οι Σκοπιανοί δεν τηρούν τις συνθήκες μιας καλής γειτονίας και έχουν “ποτίσει” το λαό τους με μια προπαγάνδα που δεν οδηγεί πουθενά. Είναι άλλο το γεγονός να αναζητά ένας λαός ταυτότητα κι άλλο να προσπαθεί να καπηλευθεί την ιστορία κάποιου άλλου. Η μακροχρόνια αυτή τακτική τους δείχνει, μεταξύ άλλων, ότι δεν μπορούν να συνυπάρξουν σ’ ένα κλίμα σύμπνοιας και σεβασμού που απαιτούν οι διεθνείς οργανισμοί και επιπλέον ότι έχουν ξεκάθαρες επεκτατικές βλέψεις. Εδώ ακριβώς υπεισέρχεται ο ρόλος της εξωτερικής μας πολιτικής. Βρισκόμαστε στην πιο “φασαριόζικη” γειτονιά του πλανήτη. Με ένα γείτονα στην Ανατολή που διεκδικεί συνεχώς προκλητικά τα ελληνικά νησιά και με τους βόρειους γείτονες που είναι σε μια συνεχόμενη αναταραχή, χρειαζόμαστε περισσότερη δράση τουλάχιστον σε επίπεδο επικοινωνίας. Δεν αρκεί μια στοιχειοθετημένη παρουσία στους διεθνείς οργανισμούς. Χρειαζόμαστε περισσότερους “ακόλουθους” και περισσότερα “like” - ας μου επιτραπεί ο δανεισμός των όρων από τα κοινωνικά δίκτυα - που θα ενδυναμώσουν την παρουσία μας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Η Ελλάδα εμφανίζεται με διαφορετικές μορφές σε όλο τον πλανήτη, είτε μέσω αρχιτεκτονικής είτε μέσω επιστημών είτε μέσω τεχνών, και στην πραγματικότητα το κέρδος μας είναι μηδενικό. Ίσως γιατί σ’ εμάς όλα αυτά θεωρούνται δεδομένα και δεν μπορούμε να διανοηθούμε ότι κάποιοι άλλοι κερδίζουν απ’ αυτά. Ίσως γιατί είμαστε συνεχώς απασχολημένοι με το να ερίζουμε μεταξύ μας και να “τρώμε τις σάρκες μας”. Ίσως γιατί δεν βρέθηκε κάποιος που να μιλάει τη φωνή της λογικής και να καταφέρει να μας εμπνεύσει και να μας οργανώσει. Ό,τι κι αν συμβαίνει, την ώρα που εμείς είμαστε απασχολημένοι με τα “δικά μας” κάποιοι άλλοι προσπαθούν να το εκμεταλλευτούν και να μας προκαλέσουν μια ανήκεστο βλάβη. Το θέμα μας δεν είναι να αποκρούσουμε μια ακόμα διπλωματική επίθεση. Η ουσία είναι να μπορέσουμε επιτέλους να κατανοήσουμε ότι η πατρίδα και το έθνος είναι πολύ σοβαρές υποθέσεις για να τα αντιμετωπίζουμε με βραχυπρόθεσμες λογικές κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να αποτελέσει λαϊκή απαίτηση. Όσο συνεχίζουμε ακολουθούμε την τακτική της στρουθοκαμήλου τόσο οι ακραίες φωνές ενισχύονται αλλά και οι εξωτερικοί κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται. -- Aπό τη στήλη "ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ" στη ΡΟΔΙΑΚΗ της Κυριακής