Η φορολογία των προθέσεων - του Θάνου Ζέλκα

Η ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ -Ακούγεται πολύ ευχάριστο σε όλους ότι όποιο κόμμα κι αν βγει θα μειωθεί η φορολογία. Αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι θα γίνει και πράξη. Στην Ελλάδα τα λόγια τα προεκλογικά μοιάζουν με το φλέρτ στην περίοδο των διακοπών. Όπως όταν τελειώσουν οι διακοπές τελειώνουν μαζί τους και οι καλοκαιρινοί έρωτες, έτσι και οι προεκλογικές δεσμεύσεις τελειώνουν όταν γίνουν οι εκλογές. Μετά τις εκλογές, αυτοί που παίρνουν την εντολή να κυβερνήσουν, πάντα ανακαλύπτουν “καμένη γη”, “χάος”, τις “7 πληγές του Φαραώ” και πάντα εφαρμόζουν άσχετα από εκείνα για τα οποία δεσμεύτηκαν. Ακούγεται λοιπόν ευχάριστο ότι θα μειωθεί η φορολογία. Το ερώτημα είναι αν θα καταργηθεί η φορολογία της πρόθεσης. Και ποιά είναι αυτή; Η φορολογία της πρόθεσης είναι η φορολογία πάνω στα ανείσπρακτα τιμολόγια. Δηλαδή αν κάποιος εκδώσει ένα τιμολόγιο, οφείλει στο τέλος του φορολογικού τριμήνου να πληρώσει τον ΦΠΑ είτε το έχει εισπράξει είτε όχι. Επίσης στο τέλος του έτους καλείται να πληρώσει το φόρο εισοδήματος και την προκαταβολή φόρου είτε έχει πληρωθεί το τιμολόγιο είτε όχι. Το ανάποδο συμβαίνει για αυτόν που δεν πλήρωσε το τιμολόγιο. Αυτός καταγράφει το ποσό του τιμολογίου ως έξοδο και ο ΦΠΑ αφαιρείται από αυτά που έχει εισπράξει. Άρα λοιπόν αυτό το κράτος δεν επιβραβεύει την ακεραιότητα στις συναλλαγές, αλλά αυτόν που θα αφήσει όσο περισσότερα τιμολόγια απλήρωτα μπορεί. “Εις υγείαν των κορόιδων” που τα εξέδωσαν. Γιατί αυτοί θα κληθούν να τα πληρώσουν. Γιατί ο κρατικός μηχανισμός αδυνατεί να ελέγξει τον κατ’ επάγγελμα “μπαταχτσή” και αφού δεν μπορεί να κάνει αυτό, κυνηγάει τον πιο εύκολο στόχο. Τον συνεπή και αυτόν που σέβεται και ακολουθεί το νόμο. Αυτό όσο κι αν φαίνεται παράξενο είναι μια παγκόσμια πρωτοτυπία της χώρας. Να φορολογεί δηλαδή την πρόθεση κέρδους με τον ίδιο τρόπο που φορολογεί τα κέρδη. Είναι σαν να κοστολογείται για παράδειγμα έξτρα η χρήση της πισίνας σε κάποιο ξενοδοχείο και να χρεώνεται κάποιος πελάτης που δεν τη χρησιμοποίησε, απλά επειδή θα μπορούσε να την είχε χρησιμοποιήσει. Φυσικά μπορεί να πει κάποιος ότι αυτό είναι το ρίσκο της ελεύθερης αγοράς και ότι πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να μην πληρωθεί κάποιος για τη δουλειά του. Για κάποιο λόγο αυτό γίνεται μόνο στη δική μας “αφρικανική δημοκρατία”. Στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης υπάρχει ένα σωστό φορολογικό και νομοθετικό πλαίσιο μέσα στο οποίο προστατεύεται ο νοικοκύρης. Σε αυτή τη χώρα αν κάποιος πέσει θύμα απάτης, τιμωρείται κι από πάνω σαν να ήταν αυτός ο θύτης! Θέλουμε υποτίθεται να φτιάξουμε ένα σύγχρονο κράτος και δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε τα αυτονόητα. Κατά λάθος και από κεκτημένη ταχύτητα δουλεύουν τα περισσότερα πράγματα σε αυτή τη χώρα. Από την ευσυνειδησία και το φιλότιμο μερικών ηρώων και από το πείσμα όλων εκείνων που δεν το βάζουν κάτω όσα εμπόδια κι αν συναντούν. Οι εκλογές είναι η μόνη διαδικασία που νομιμοποιούμαστε κι εμείς ως πολίτες να κρίνουμε προθέσεις. Δεν θα έπρεπε να ήταν έτσι. Θα έπρεπε να συγκρίνουμε θέσεις και προγράμματα και να επιλέγουμε τους πιο ικανούς και πιο κατάλληλους να κάνουν αυτή τη δουλειά. Δυστυχώς όμως για μια μέρα στα τέσσερα χρόνια καλούμαστε κι εμείς ως πολίτες να κρίνουμε τις προθέσεις τους, έτσι ώστε να κατορθώσουμε κάποια στιγμή να κρινόμαστε όλοι από τις πράξεις μας. Ακόμα κι αυτό παράδοξο είναι. -- Από τη στήλη "ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ" στη ΡΟΔΙΑΚΗ της Κυριακής