Η εγκατάλειψη στην πόλη της Ρόδου που οδηγεί σε απαγορεύσεις και απογοητεύσεις, της Ελένης Καραγιάννη

Η εγκατάλειψη  στην πόλη της Ρόδου που οδηγεί σε απαγορεύσεις και απογοητεύσεις

Ζώντας την καθημερινότητα στην πόλη της Ρόδου γινόμαστε παρατηρητές μέρα με τη μέρα μιας συνεχούς και παρατεταμένης εγκατάλειψης που μας απογοητεύει καθημερινά.

Δεν είμαστε οι αδέκαστοι κριτές των ανθρώπων που διοικούν ούτε οι σημαιοφόροι της επανάστασης.  Είμαστε απλοί καθημερινοί άνθρωποι που δίνουμε τις προσωπικές μας μάχες κι ας μας συγχωρεθεί η απογοήτευση αυτή.

Μέσα σε προβλήματα που βιώνουμε καθημερινά διδαχθήκαμε να ξεπερνάμε τις δυσκολίες μας βρίσκοντας σαν διέξοδο ή λίγη ηρεμία μέσα από δραστηριότητες όπως ένας απλός περίπατος ή ακόμα κι ένα τρέξιμο στην παραλιακή οδό ή σε κάποιο πάρκο, ποδηλατώντας ή ακόμα και κολυμπώντας ή ψαρεύοντας στη θάλασσα αφού η Ρόδος είναι νησί και μάλιστα από τα πιο περήφανα για την ιστορία της.

Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μέσα από τον χρόνο να δυσχεραίνει καθημερινά η πρόσβασή μας σε απλούς χώρους αναψυχής ή ακόμα και οι μετακινήσεις μας πεζοί, ποδηλατώντας ή ε αυτοκίνητο ή ακόμα και κολυμπώνας.

Προβλήματα όπως το κυκλοφοριακό, η κακή συντήρηση του οδοστρώματος σε κάθε  γειτονιά ή χωριό, τα κατεστραμμένα πεζοδρόμια, η εγκατάλειψη των πάρκων και η αύξηση της παραβατικότητας και η εγκατάλειψη των παραλιών και του παραλιακού μετώπου εν γένει θυμίζουν μια πόλη που οδεύει προς την απομόνωση.  Τα τελευταία χρόνια μάλιστα οι τουρίστες επιλέγουν τη διαμονή τους σε γειτονιές στα καταλύματα βραχυχρόνιας μίσθωσης γύρω μας και οι ίδιοι βιώνουν τις καταστάσεις αυτές που ζούμε κι εμείς καθημερινά.

Στην άσχημη αυτή εικόνα που βιώνουμε πολίτες έρχονται να προστεθούν οι απαγορεύσεις χρήσης όπως πρόσφατα του Τραμπολίνο της Ρόδου όπου εκεί δημιουργήθηκε ένα επιπλέον ζήτημα με την άκομψη αφαίρεση της σκάλας αφού με τις κομμένες λαμαρίνες κάποιοι κολυμβητές τραυματίστηκαν, ενώ υφίστανται επικίνδυνα σχοινιά για τους βουτηχτές οι οποίοι είναι επισκέπτες 2-3 ημερών και δεν μπορούν γνωρίζουν τι έχει συμβεί αλλά τελικά ποιος πείστηκε για το πως οδηγήθηκαν εκεί τα πράγματα.

Σε πολλά σημεία που η στάθμευση οχημάτων επιτρέπεται βρωμιά και δυσωδία από τους διάφορους που στήνουν τέντες και διάφορα άλλα νοικοκυριά μέσα σε οχήματα για να περάσουν τις μέρες του καλοκαιριού δημιουργώντας μια ακόμα δυσάρεστη και απογοητευτική εικόνα για όλους μας.

Δεν μπορούμε πραγματικά να χαρακτηρίσουμε τι μπορεί να οδήγησε στις εικόνες αυτές,  Ίσως να φταίει χάσαμε την ποιότητά μας σαν άνθρωποι, παρακολουθούμε τη καθημερινότητα μέσα από τις όμορφες διαστρεβλωμένες εικόνες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αφού δεν μπορούμε πλέον εύκολα να μετακινηθούμε στο νησί και στην πόλη μας και να δούμε την πραγματικότητα αποφασισμένοι να βελτιώσουμε τις συνθήκες πρόσβασης για όλους.

Τελικά καταφέραμε να «κακογεράσουμε» το όμορφο νησί μας θελημένα ή άθελά μας φθάνοντας στο συμπέρασμα ότι όλη αυτή η εγκατάλειψη οδήγησε σταδιακά σε απαγορεύσεις που μας στερούν την ελευθερία μετακινήσεων και ελεύθερης πρόσβασης σε πάρκα, πλατείες, ιστορικά κτίρια κυρίως στην αγαπημένη μας θάλασσα που μας θεραπεύει.

Ελένη Ν. Καραγιάννη
Αθλήτρια  Τριάθλου
Απόφ.Τμ.Μεσογ.Σπουδών ΠΑ
Msc Προηγμένα Συστήματα Διοίκησης ΠΑΔΑ