Γονείς-Αυτοί οι αφανείς ήρωες, του Θάνου Ζέλκα

ΓΟΝΕΙΣ - ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ

- Σε μια χώρα καμένη, χρεοκοπημένη και διχασμένη σε όλα τα μικρά και τα μεγάλα ζητήματα που την απασχολούν, όλοι μας, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι, αναζητούμε μια καλή είδηση για να αναθαρρήσουμε, να δούμε το μέλλον κάπως πιο αισιόδοξα. Η αλήθεια είναι πως αυτές οι ειδήσεις είναι πλέον μετρημένες στα δάχτυλα. Το καλό είναι πως ακόμα υπάρχουν. Το πιο καλό είναι πως τις δημιουργούν άνθρωποι της διπλανής πόρτας που πάνε κόντρα στον καιρό και στο νοσηρό κλίμα της εποχής. 

Οι ήρωες της εποχής δεν είναι εκείνοι που κατασκευάζονται στα “λαμπερά” τηλεοπτικά στούντιο. Δεν είναι εκείνοι που εξαργυρώνουν τη “λάμψη” τους με ψηφιακούς σηκωμένους αντίχειρες. Δεν είναι εκείνοι που είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι όπου εμφανιστούν. Όλοι αυτοί υπάρχουν στην πλειοψηφία τους για να μπορεί το σύστημα να λειτουργεί και να παράγει εύληπτα προϊόντα κατανάλωσης. 

Τις μέρες που η Ελλάδα φλεγόταν στην κυριολεξία, ξεπήδησε μέσα από τις στάχτες μια νέα γενιά που ύψωσε ανάστημα σε μια στιγμή που ο φόβος και ο πανικός ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματα. Ήταν οι πυροσβέστες που λησμόνησαν τα σπίτια τους και έδωσαν τα πάντα προκειμένου να προλάβουν μια μεγαλύτερη τραγωδία. Ήταν οι ανώνυμοι εθελοντές που προσπάθησαν με αντίτιμο την ίδια τη ζωή τους να σώσουν ό,τι μπορούν από τις φλόγες. Τα ζώα, το περιβάλλον, τα χωριά τους. Ήταν αυτοί που έσπευσαν να συλλέξουν ανθρωπιστική βοήθεια και να απαλύνουν τον πόνο από την καταστροφή. 

Ήταν κι εκείνοι που κλήθηκαν να εκπροσωπήσουν τη χώρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μια χώρα που εδώ και πολύ καιρό τους έχει αφήσει έρμαια στην τύχη τους κι όμως έβαλαν το καθήκον πάνω από τις δυσκολίες. Δεν είναι μόνο εκείνοι που κέρδισαν τα μετάλλια. Ήταν όλοι οι αθλητές που με τους αγώνες τους έδειξαν τα πραγματικά ολυμπιακά ιδεώδη. Που με το ήθος τους μας γέμισαν εθνική ανάταση χωρίς φανφάρες και μισαλλόδοξες δηλώσεις. 

Πίσω απ’ όλους αυτούς όμως είναι οι άνθρωποι που φρόντισαν να εμφυσήσουν αυτές τις αξίες στους σύγχρονους ανώνυμους και επώνυμους ήρωες. Γιατί κανένας δεν ξυπνάει ένα πρωί και αποφασίζει να γίνει ήρωας. Κάποιοι μόχθησαν μαζί τους. Κάποιοι ξενύχτησαν πονώντας διπλά με τις αποτυχίες τους. Κάποιοι είχαν φροντίσει να ανοίξουν το μονοπάτι για να βαδίσουν τα παιδιά τους. 

Αν πρέπει να ευχαριστήσουμε διπλά κάποιους σήμερα είναι όλους εκείνους τους γονείς που έβαλαν την ανατροφή των παιδιών τους πάνω από κάθε προσωπική τους ανάγκη. Αυτοί είναι οι αφανείς ήρωες της ιστορίας. Αυτοί είναι που κρατούν ακόμα όρθια αυτή τη χώρα. Που δίνουν άνισες μάχες καθημερινά για να παραδώσουν στην κοινωνία ανθρώπους σωστούς. Που βλέπουν την αδικία μπροστά τους, που πεισμώνουν περισσότερο και λένε στα παιδιά τους ότι δεν είναι αυτό το πραγματικό πρόσωπο της ζωής. 

Όλοι αυτοί έχουν δικαίωμα να καμαρώνουν σήμερα τα παιδιά τους, ακόμα κι όταν όλα γύρω τους μοιάζουν να έχουν υποκύψει στη διαφθορά, στη σήψη και στην τυχαιότητα. Έχουν δικαίωμα να φουσκώνουν από περηφάνεια που τα παιδιά τους πέρασαν στο πανεπιστήμιο, που διακρίθηκαν στον αθλητισμό και στις τέχνες, που κοίταξαν τον συνάνθρωπό τους σαν να ήταν οικογένειά τους. Έχουν δικαίωμα να πιστεύουν ότι οι προσπάθειες τους να κάνουν τον κόσμο λίγο καλύτερο έπιασαν τόπο. 

Ας τους αποδώσουμε το σεβασμό που τους αξίζει γιατί χάρη σε αυτούς διατηρούμε μια ελπίδα ακόμα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Χάρη σε αυτούς υπάρχουν οι αχτίδες φωτός που τρυπούν τα σύννεφα της μιζέριας μας. Γιατί χωρίς αυτούς θα είμασταν απλά θεατές μιας χώρας καμένης, χρεοκοπημένης, διχασμένης...

--