Εχθρός προ των πυλών - του Θάνου Ζέλκα

ΕΧΘΡΟΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝ

-Η έννοια της κατάληψης, τόσο με μαθητικούς όρους όσο και με την ευρύτερη έννοια, είναι πιθανόν μια πράξη αυτοχειρίας όσο δίκαιο κι αν είναι το αίτημα αυτών που τη διαπράττουν. Κι αυτό διότι οι μόνοι που βγαίνουν πραγματικά ζημιωμένοι είναι οι ίδιοι οι μαθητές, οι οποίοι χάνουν πολύτιμες  διδακτικές ώρες. Όλοι οι υπόλοιποι απλά αποκτούν ένα ισχυρότατο άλλοθι στην απραξία. 

Σκεφθείτε το. Μια απεργία κοστίζει στον εργαζόμενο το μεροκάματο του και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και τη δουλειά του αν μιλάμε για τον ιδιωτικό τομέα. Στην προκειμένη περίπτωση οι εκπαιδευτικοί πληρώνονται χωρίς να παράγουν έργο, ενώ κανείς δεν μπορεί να τους πει οτιδήποτε καθώς αυτοί ήταν στη θέση τους αλλά οι συνθήκες δεν τους επιτρέπουν να κάνουν μάθημα.

Από την άλλη εκείνος στον οποίο στέλνεται το μήνυμα μιας κατάληψης, εν προκειμένω η κυβέρνηση, συνήθως έχει τη δυνατότητα να παρουσιάσει τα γεγονότα όπως τον βολεύουν και να προσπαθήσει να κερδίσει τη συμπάθεια της κοινής γνώμης προκειμένου να ανατρέψει το κλίμα. Αυτό δηλαδή ακριβώς που έπραξε και τώρα. Παίρνοντας κάποιους ανεγκέφαλους που παρεισφρύουν πάντα σε τέτοια γεγονότα, προσπαθεί να αποδείξει ότι όλα αυτά είναι υποκινούμενα από ακραίους σχηματισμούς, χωρίς φυσικά να υπολογίζει τις συνέπειες που έχει αυτή η τακτική.

Διότι ακόμα κι αν υπάρχει η όποια δόση αλήθειας, δεν μπορεί η επίσημη πολιτεία να χαρακτηρίζει όλη τη μαθητική νεολαία ως «πρόβατα». Τα παιδιά αυτά είναι οι αυριανοί πολίτες της χώρας. Ο τρόπος που τα αντιμετωπίζουμε είναι καταλυτικός για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους. Εκτός κι αν ο σκοπός των κυβερνώντων είναι αποκλειστικά η παραμονή στην εξουσία με κάθε κόστος, αδιαφορώντας για το μέλλον της χώρας.

Πηγαίνοντας τώρα στην ουσία του πράγματος, φαίνεται πως υπάρχει ζήτημα σχετικά με την περιβόητη «Συμφωνία των Πρεσπών». Φαίνεται πως κανείς ενσυνείδητος πολίτης με σχετική γνώση ιστορίας μπορεί να δεχθεί την παραχάραξη της. Κι αυτή η αγανάκτηση διοχετεύτηκε στους μαθητές διότι όλοι οι υπόλοιποι είμαστε απορροφημένοι από την καθημερινότητά μας. Δεν είναι μια καλή Συμφωνία αυτή που πάνε να μας επιβάλλουν. Είναι μια ντροπιαστική όσο και επικίνδυνη Συμφωνία για το μέλλον της χώρας. 

Το ερώτημα είναι: Πώς μπορεί να σταματήσει η εφαρμογή της, εφόσον όλα φαίνεται να είναι δρομολογημένα; Η απάντηση είναι ιδιαίτερα συνθέτη και γίνεται ακόμα δυσκολότερη αν λάβει κάποιος υπόψη το ευρύτερο γεωπολιτικό παιχνίδι που παίζεται στην περιοχή. Διότι κανείς δεν μπορεί να πιστέψει ότι όλα γίνονται για να διεκδικήσουν κάποιοι την πατρότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Το μόνο σχεδόν σίγουρο είναι ότι όλη αυτή η ιστορία δεν θα έχει ευτυχή κατάληξη. Ο διχασμός που επιχειρείται ανάμεσα μας ήταν πάντα η κατάρα του έθνους μας. Όσο προσπαθούμε να κολλήσουμε ταμπέλες σε όποιον διαμαρτύρεται και να τον βλέπουμε ως εχθρό, ο πραγματικός εχθρός κερδίζει χρόνο και έδαφος. 

Κάποιοι θεωρούν ότι τη Μακεδονία ως ονομασία τη χάσαμε εφόσον έτσι αποκαλούν τους παραχαράκτες οι περισσότερες χώρες του κόσμου. Στην πραγματικότητα είναι θέμα απόφασης και συντονισμού να κερδίσουμε το χαμένο έδαφος μέσω της διπλωματίας και του πολιτισμού μας, με σχέδιο και όραμα. Δυστυχώς αυτό απαιτεί ικανούς πολιτικούς  και  υπεύθυνους πολίτες.

Από τη στήλη "ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ" στη ΡΟΔΙΑΚΗ της Κυριακής