Ψιλά χριστουγεννιάτικα γράμματα - Του Θάνου Ζέλκα

ΨΙΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
-Τις γιορτινές ημέρες περισσότερο από κάθε άλλη εποχή του χρόνου όλοι μας λίγο ή πολύ στρεφόμαστε προς τη φιλανθρωπία, περισσότερο μάλλον για να εξιλεωθούμε για όσα συμβαίνουν γύρω μας και το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου μένουμε αμέτοχοι παρά για το ότι επιδιώκουμε να κερδίσουμε μια θέση στον Παράδεισο.

Όποιο κι αν είναι το κίνητρο, γεγονός είναι πως ακόμα και μέσα από την κινητικότητα των Χριστουγέννων, αρκετοί συνάνθρωποί μας, που έχουν πραγματική ανάγκη, ανακουφίζονται έστω και παροδικά. Ευχής έργον θα ήταν φυσικά η αλληλεγγύη μας να εκφράζεται όλο το χρόνο όχι απλά με την καταβολή ενός ποσού αλλά με μια πιο ουσιαστική συμμετοχή σε κινήσεις ευαισθητοποίησης της κοινωνίας σε διάφορα ζητήματα και όχι αποκλειστικά σε επίπεδο φιλανθρωπίας.

Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα δύσκολο καθώς από μικρά παιδιά μαθαίνουμε να λειτουργούμε μοναχικά και όχι σε ομάδες εργασίας. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα ενθαρρύνει τη μονοσήμαντη ανάπτυξη του μαθητή και όχι ολόκληρης της τάξης. Επιβάλλει την αποστήθιση μέσα από διαγωνίσματα και δεν επιδιώκει την διερέυνηση μέσα από τις εργασίες. Το ίδιο γίνεται αργότερα και στα πανεπιστήμια αλλά και στο περιβάλλον εργασίας. Υπάρχει ένας τρόμος για τη σύναψη συνεργιών, με αποτέλεσμα να υπάρχουν καλοί εργαζόμενοι ως μονάδες αλλά να μην υπάρχουν ομάδες να τους αξιοποιήσουν. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις με ομάδες που διαπρέπουν, αλλά η άνοιξη δεν έρχεται με ένα χελιδόνι.

Η ειρωνία είναι πως ενώ όλοι κατά βάθος ζηλεύουμε το πνεύμα συνεργασίας και τα επιτεύγματα των μεγάλων ομάδων, είτε αυτές είναι ποδοσφαιρικές είτε είναι πανεπιστημιακές είτε εταιρικές, είναι ελάχιστοι αυτοί που μπορούν να συνυπάρξουν σε μια ομάδα. Ακόμα λιγότεροι είναι εκείνοι που καλλιεργούν την ομαδικότητα στο περιβάλλον τους και την υποστηρίζουν με κάθε τρόπο και είναι απόλυτα φυσιολογικό να συμβαίνει αυτό διότι μεγαλώνοντας σε ανταγωνιστικό περιβάλλον κανείς δε μπορεί να αναπτύξει τέτοιες δεξιότητες.

Το κλειδί για την ύπαρξη πολλών αρνητικών φαινομένων και παθογενειών είναι η υπερβολική ανάπτυξη του Εγώ από τις μικρές ηλικίες ακόμα και μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον. Ακόμα όμως κι οι γονείς που επιθυμούν να εμφυτεύσουν στο παιδί τους κάποιες πιο “ομαδικές” ιδέες είτε θα ακυρωθούν μόλις αυτό πάει στο σχολείο είτε κινδυνεύουν να το μετατρέψουν σε ασύμβατο με το ευρύτερο περιβάλλον.

Μήπως λοιπόν χρειάζεται να αναθεωρήσουμε τον αξιακό μας κώδικα και να δούμε σε ένα ευρύτερο πεδίο πώς μπορούμε να δομήσουμε μια καλύτερη κοινωνία μέσα από τα παιδιά μας; Επισημαίνω μέσα από τα παιδιά μας, διότι αυτά είναι τα πιο εύπλαστα δομικά υλικά μας. Όχι πως ένας ενήλικας δε μπορεί να αλλάξει, αλλά η ενέργεια και ο χρόνος που απαιτεί είναι πολλαπλάσια απ’ αυτά που θα χρειαζόμασταν για ένα παιδί.

Στην πραγματικότητα όμως εκπαιδεύοντας ένα παιδί πως μπορεί να γίνει ένα πραγματικά χρήσιμο μέλος της κοινωνίας, εκπαιδεύεται παράλληλα και αυτός που το κάνει. Διότι το παιδί αντιγράφει τις συμπεριφορές του γονέα και του δασκάλου. Ελάχιστα ακούει απ’ αυτά που του λένε. Οι πράξεις είναι αυτές που αποτυπώνονται και όχι τα λόγια.

Γίνεται λοιπόν εύκολα κατανοητό πως τελικά όλα τα καλά και όλα τα κακά προέρχονται από εμάς τους ίδιους. Καλός γονιός θα βγάλει καλά παιδιά. Καλός δάσκαλος θα βγάλει καλούς μαθητές. Καλοί μαθητές θα γίνουν καλοί και χρήσιμοι άνθρωποι. Καλοί άνθρωποι αυτόματα σχηματίζουν μια καλή ομάδα. Αν μπορεί αυτή η ομάδα μάλιστα να αλληλοϋποστηρίζεται τότε έχουμε πετύχει το στόχο μας.

Γνωρίζω πως όλα αυτά φαίνονται “ψιλά γράμματα”, αλλά τι διαφορετικό μπορεί κάποιος να περιμένει από τον εμπνευστή μιας ομώνυμης στήλης; Από αυτά τα ψιλά πολλές φορές δημιουργούνται τα μεγάλα και τα ωραία…

--

Από τη στήλη "ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ" στη ΡΟΔΙΑΚΗ της Κυριακής

Share