Στάχτες και αποκαΐδια - του Θάνου Ζέλκα

ΣΤΑΧΤΕΣ ΚΙ ΑΠΟΚΑΙΔΙΑ-Eίδα τη χώρα μου να καίγεται ακόμα μια φορά. Είδα τον τρόμο αποτυπωμένο πάνω σε αθώα πρόσωπα και τα γιατί να τους συνθλίβουν τα απομεινάρια από τις φλόγες στις ψυχές τους. Είδα το θάνατο να σκορπίζεται αδιάκριτα, μη λογίζοντας αν είναι δίκαιο ή άδικο το πέρασμα του. Είδα τον πόνο και την απελπισία να κυριεύουν αυτούς που έψαχναν τους δικούς τους όταν ολοκληρώθηκε η καταστροφή.

Ποιές λέξεις να ταιριάξουν για ν’ αποδώσουν το μέγεθος αυτής της τραγωδίας; Αγκαλιασμένοι άνθρωποι που έψαχναν διαφυγή βρέθηκαν απανθρακωμένοι σ’ ένα οικόπεδο δίπλα στη θάλασσα. Άλλοι πνιγμένοι στα βαθειά προσπαθώντας να γλιτώσουν από τον όλεθρο. Ζώα καμένα, ανήμπορα κι αυτά ν’ αντιδράσουν στη μανία της καταστροφής.

Ποιός θα μπορούσε να φανταστεί ότι στην Ελλάδα του 21ου αιώνα θα μετρούσαμε δεκάδες θύματα κι αγνοούμενους, λίγα χρόνια μετά από μια άλλη φονική πυρκαγιά που στοίχισε κι εκεί άλλες τόσες ψυχές; Δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας ή είμαστε απλά τόσο ανοργάνωτοι που ελπίζουμε στο έλεος μιας ανώτερης δύναμης για να μας σώσει από μια επικείμενη καταστροφή;

Καθένας που ήταν στον τόπο της τραγωδίας έχει μια θλιβερή ιστορία να διηγηθεί. Ολόκληρες οικογένειες ξεκληρίστηκαν με τον πιο βάναυσο τρόπο. Τι παρηγοριά να τους δώσουμε εμείς που δεν μπορούμε να διανοηθούμε καν αυτόν τον εφιάλτη που έζησαν; Πώς να επουλώσουμε τις πληγές στις τραυματισμένες ψυχές των παιδιών που ακόμα δεν πρόλαβαν να ζήσουν και αντίκρισαν το θάνατο κατάματα; Δεν υπάρχει κομμάτι αυτού του τραγικού γεγονότος που να μην προκαλεί θλίψη και αμηχανία σε όλους, πόσο μάλλον σε αυτούς που ήταν πρωταγωνιστές.

Μέσα όμως σ’ αυτή την απέραντη οδύνη που σκέπασε τη χώρα, ξετρύπησε μια ελπίδα που μας κάνει λίγο πιο αισιόδοξους σαν ανθρώπους. Είναι αυτό το τεράστιο κύμα αλληλεγγύης που απλώθηκε από την πρώτη στιγμή σε κάθε γειτονιά της πατρίδας μας. Εθελοντές αυτοοργανώθηκαν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, τόνοι τροφίμων, ρούχων και φαρμάκων συγκεντρώθηκαν και στάλθηκαν στους πληγέντες, ουρές σχηματίστηκαν στις αιμοδοσίες των νοσοκομείων. Κι όλα αυτά από τους αποδεκατισμένους πολίτες μιας χώρας που βίωσε το σκληρότερο πρόσωπο μιας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έσπευσαν να βοηθήσουν μαζί με τα σωστικά συνεργεία που υπερέβαλαν εαυτόν για ακόμα μια φορά, ξέπλυναν την ντροπή της πολιτείας που δείχνει σε κάθε μεγάλη καταστροφή πόσο πρόχειρη, ανοργάνωτη, ασυντόνιστη και εγκληματικά ανεύθυνη όταν πρόκειται να προστατέψει τους πολίτες της.

Θα πει κάποιος ότι και οι διασώστες και οι πυροσβέστες και οι αστυνομικοί μέρος της πολιτείας είναι. Ναι αλλά έδρασαν περισσότερο με βάση το συναίσθημα και όχι σύμφωνα με ένα συντονισμένο σχέδιο. Μπορεί και τότε να χάνονταν ζωές αλλά δεν θα γινόταν μια τόσο μεγάλης έκτασης τραγωδία. Και μπορώ να δεχτώ ότι ήταν ένα συντονισμένο σχέδιο εμπρησμών. Από κει και πέρα όμως τι έγινε; Δεχτήκαμε επίθεση και σηκώσαμε τα χέρια ψηλά;

Τα ερωτήματα που εγείρονται πλέον είναι αμείλικτα όχι μόνο σε αυτούς που κυβερνούν τώρα αλλά σε όλους όσους κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια. Αν σε περίοδο ειρήνης μετράμε τόσα θύματα, με τόσα πολλά κονδύλια υποτίθεται στην πολιτική προστασία, τι θα συνέβαινε αν είχαμε κάποια έξωθεν απειλή;

Οι εικόνες που είδαμε τις τελευταίες ημέρες μας κάνουν ακόμα πιο επιφυλακτικούς απέναντι στην Πολιτεία, ως προς την ασφάλειά μας από φωτιές, βροχές, παγετό, αφρικανική σκόνη και ό,τι άλλο φυσικό φαινόμενο υπάρχει. Κι αν η αγανάκτισή μας σας φαίνεται υπερβολική, δείτε τη φωτογραφία από τα δίδυμα κορίτσια που κάηκαν ζωντανά. Εκεί ίσως να βρει κάποιος ένα λόγο να παραδεχτεί ότι έγιναν εγκληματικά λάθη και να παραιτηθεί για λόγους συνείδησης...

--

Από τη στήλη «ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ» στη ΡΟΔΙΑΚΗ της Κυριακής

Share