Οι Ιππότες της λακκούβας - του Θάνου Ζέλκα

ΟΙ ΙΠΠΟΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΚΚΟΥΒΑΣ-“λακκούβα: κοίλωμα του εδάφους ή όρυγμα με μικρό σχετικά βάθος και έκταση” - Λεξικό της κοινής νεοελληνικής γλώσσας.
-Η λακκούβα είναι ένα φαινόμενο που δεν γνωρίζει σύνορα και κοινωνικές διαφορές. Συναντάται σε διάφορα βάθη και μεγέθη σε ολόκληρο τον κόσμο δίνοντας μια ιδιαίτερη χροιά στο σύγχρονο μονότονο αστικό τοπίο του τσιμέντου και της ασφάλτου, ανεβάζοντας παράλληλα την αδρεναλίνη τον οδηγών κατά τη διέλευσή τους στις περιοχές που ευδοκιμούν.

Παρότι εκ πρώτης εκτίμησης φαίνεται να αποτελεί ένα ζήτημα ελάσσονος σημασίας, εντούτοις η πραγματικότητα δείχνει πως απασχολεί τις ηγεσίες ακόμα και των μεγαλύτερων μητροπολιτικών δήμων, όπως είναι η Νέα Υόρκη στην Αμερική. Εκεί όμως η λακκούβα αντιμετωπίζεται με δημιουργική διάθεση, καθώς έχει γίνει αντικείμενο εικαστικής παρέμβασης τόσο από απλούς πολίτες όσο και από καλλιτέχνες.

Ο φωτογράφος και κινηματογραφικός παραγωγός Davide Luciano για παράδειγμα, σε ένα οδοιπορικό του από το Τορόντο μέχρι το Λος Άντζελες κατάφερε να γεμίσει μια ολόκληρη γκαλερί από τις παρεμβάσεις του πάνω στις λακκούβες και να κεντρίσει το ενδιαφέρον πολλών ανθρώπων της τέχνης.

Σε επίπεδο πολιτών τα πράγματα είναι πιο αφαιρετικά. Το κίνημα της λακκούβας, το οποίο ξεκίνησε από τη Νέα Υόρκη, είναι μια σχεδόν αυθόρμητη κίνηση πολιτών που αντί να αφήνουν ακάλυπτες τις λακκούβες που βρίσκονται στη γειτονιά τους, φυτεύουν διάφορα καλλωπιστικά φυτά προκειμένου να δώσουν χρώμα στην πόλη τους.

Αυτό το κίνημα πολύ γρήγορα εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο και όπως ήταν φυσικό και στη χώρα μας, μόνο που εδώ το πήγαμε ένα βήμα παρακάτω. Στη Λάρισα αντί για άνθη και φυτά, γέμισαν τις λακκούβες τους με σπασμένα πιάτα και γαρύφαλλα που μαζεύτηκαν από τον απόηχο γλεντιού σε λαϊκό μαγαζί της πόλης.

Δυστυχώς στο νησί μας δεν πρόλαβε να καρποφορήσει το κίνημα και πλέον χάθηκε δια παντός αυτή η ευκαιρία, καθώς ήδη προκηρύχθηκε από τις αρχές ότι θα καλυφθούν οι λακκούβες προκειμένου οι εκλογές της επόμενης χρονιάς να μας βρουν έτοιμους να πανηγυρίσουμε για την αναβάθμιση της εικόνας του νησιού μας. Πάνε οι εποχές που στη διαδρομή Αεροδρόμιο - Μανδράκι μετρούσαμε περί τις 98 λακκούβες. Ένας αριθμός που μας τοποθετούσε στις υποψηφιότητες των ρεκόρ Γκίνες, για την πιο σύντομη “βομβαρδισμένη” διαδρομή που προέκυψε εν καιρώ ειρήνης.

Είναι πλέον παραπάνω από εμφανές πως το γεγονός ότι δεν κατορθώσαμε να γίνουμε η Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2021 επηρέασε αρνητικά τη ψυχολογία μας, κάτι που φαίνεται από την αποφασιστικότητα των αρχών να σπεύσουν άρον άρον να κλείσουν τις “συμπαθέστατες” λακκούβες για να μην υπάρχει τίποτα να θυμίζει αυτή την απώλεια.

Καλώς ή κακώς όμως οι λακκούβες αποτελούν μια πηγή έμπνευσης για τους πολίτες και παράλληλα μια ευκαιρία για τους οδηγούς να διατηρούν τα αντανακλαστικά άλλα και την οδηγική τους ικανότητα σε πολύ υψηλά επίπεδα. Σκεφθείτε πόσο κόπο χρειάζεται να καταβάλουν οι οδηγοί σε άλλες πόλεις που οι δρόμοι τους είναι απόλυτα άρτιοι.

Η λακκούβα, παρά τις “Κασσάνδρες” που σπεύδουν να τις καταδικάσουν, αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι της παράδοσης και της ιστορίας μας. Έχουν γίνει πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης από την τοπική αυτοδιοίκηση μέχρι και το κοινοβούλιο. Έχουν αποτελέσει έναυσμα για την ανάπτυξη της ορθοπεδικής στην Ιατρική, καθώς εκατοντάδες άνθρωποι έχουν υποστεί διαστρέμματα και κατάγματα δίνοντας στους επιστήμονές μας τη δυνατότητα να εφαρμόσουν νέες μεθόδους θεραπείας.

Εύλογα λοιπόν αναρωτιέται κάποιος: Πώς είναι δυνατόν, έτσι ανερυθρίαστα και ελαφρά την καρδία, να σπεύδουν οι αρχές να κηρύξουν τον πόλεμο εναντίον τους; Κλείνοντας τες θα καταλήξουμε σαν τους καβαφικούς ήρωες να περιμένουμε τους βαρβάρους που δεν φάνηκαν. Οι λακκούβες αυτές θα ήταν μια κάποια λύσις. Δίχως αυτές τι θ’ απογίνουμε;

--

Από τη στήλη "ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ" στη ΡΟΔΙΑΚΗ της Κυριακής

Share