Οι "αντισυμβατικοί" - Του Θάνου Ζέλκα

ΟΙ “ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΤΙΚΟΙ”-Τα σημάδια ολοένα και πυκνώνουν. Ο κόσμος μας χρειάζεται επειγόντως μια αλλαγή. Μια αλλαγή που θα ανακουφίσει τους πολλούς και θα τους ξαναδώσει ένα όνειρο, μια ελπίδα να πορευθούν προς το μέλλον. Φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο αγκαλιάζουν οι μάζες στις μέρες μας οτιδήποτε αυτοαποκαλείται αντισυμβατικό, αντισυστημικό, ανορθόδοξο ακόμα κι αν αυτό αποδειχτεί αργότερα ως καταστροφικό για εκείνους που το επιλέγουν.

Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο και τείνει να αποκτήσει τρομακτικό χαρακτήρα αφού ανάμεσα σε αυτούς τους “αντισυμβατικούς” παρεισφρύουν ακραία στοιχεία τα οποία ουδείς γνωρίζει σε τι περιπέτειες μπορούν να οδηγήσουν. Το σίγουρο είναι πως μέσα σε αυτή την αναμπουμπούλα αναθάρρησαν τάσεις και ιδεοληψίες που είχαν περιθωριοποιηθεί, καθώς οι θολές ρητορικές των “αντισυστημικών” τους επιτρέπουν να “κουμπώσουν” πάνω τους και να μοιάζουν ως ένα αδιαίρετο σώμα.

Φυσικά όλα αυτά δεν δημιουργήθηκαν άνευ λόγου και αιτίας. Εδώ και αρκετά χρόνια, με την επικράτηση της παγκοσμιοποίησης, οι συνθήκες διαβίωσης του μέσου ανθρώπου στις δυτικές κοινωνίες δεν βελτιώθηκαν όπως προσδοκούσε. Αντιθέτως είδε τα εισοδήματά του να συρρικνώνονται, την αγοραστική του δύναμη να μειώνεται, την ανεργία να του χτυπάει την πόρτα, ξένους να συρρέουν στη χώρα του ανεξέλεγκτα, την εγκληματικότητα να χτυπάει κόκκινο. Όλα αυτά του δημιουργούν ένα μεγάλο θυμό που προσπαθεί να τον προσωποποιήσει και να τον εκτονώσει.

Γεγονός είναι ότι οι συμβατικές εξουσίες με τον τρόπο που λειτούργησαν τις τελευταίες δεκαετίες δημιούργησαν τεράστια κοινωνικά χάσματα, απέτυχαν στη θωράκιση των πολιτών τους από μια πιθανή κρίση της έκτασης αυτής που βιώνουμε σήμερα, δεν κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ένα ευρύτερο όραμα, ενώ φαίνεται ότι σε αρκετές περιπτώσεις εξυπηρέτησαν συμφέροντα αλλότρια προς αυτά του λαού τους. Αυτό όμως δεν είναι ικανή δικαιολογία για να ωθήσει σε επιλογές που φαίνεται από τα επιχειρήματά τους ότι δεν έχουν τεκμηριωμένες απαντήσεις και λύσεις για τα μεγάλα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί.

Καλλιεργώντας ομαδικές ψευδαισθήσεις, οπαδικό κλίμα και ξενοφοβία κάποια στιγμή γυρνάει μπούμερανγκ σε αυτούς που το κάνουν συνειδητά. Σε τόσο σύνθετα προβλήματα απλοϊκές λύσεις τύπου καφενείου είναι ό,τι πιο επικίνδυνο έχει να παραθέσει κάποιος. Δυστυχώς όμως αυτοί που τις καλλιεργούν στοχεύουν μόνο στο να εκμεταλλευτούν το θυμικό των μαζών, αδιαφορώντας για τις μελλοντικές συνέπειες.

Τι γίνεται όμως όταν και οι συμβατικές δυνάμεις αδυνατούν να δώσουν πειστικές απαντήσεις; Για παράδειγμα κανείς από όλους αυτούς, που υπήρξαν σε διαφορετικό βαθμό υπαίτιοι της κρίσης, δεν μπορεί να δώσει μια ικανοποιητική πρόβλεψη για το πότε θα τελειώσει. Το μόνο που λένε είναι ότι αν παρθούν περισσότερα μέτρα σε βάθος κάποιων χρόνων θα υπάρξει βελτίωση. Αυτό όσο ρεαλιστικό κι αν είναι, στ’ αυτιά ενός καταπονημένου πολίτη από τις συνέπειες αυτής της οικονομικής στενότητας, ενός ανέργου, ενός απολυμένου ακούγεται σαν το κουδούνι που χτυπάει στην έναρξη ενός αγώνα πυγμαχίας. Κι όσο κι αν προσπαθήσει να παραμείνει ψύχραιμος, μόλις του δοθεί η ευκαιρία θα ψηφίσει οτιδήποτε θα κάνει κακό στον “εχθρό” του, άσχετα αν αυτό θα ζημιώσει και τον ίδιο.

Αυτό φυσικά δείχνει ότι υπάρχει έλλειμμα πολιτικής βούλησης σε παγκόσμιο επίπεδο και κυρίως ηγετών που μπορούν να εμπνεύσουν τους λαούς τους και να τους κάνουν να πιστέψουν ότι μπορούν να βγουν από την κρίση, ακόμα κι αν αυτό φαίνεται ακατόρθωτο. Όσο η μοναδική παρότρυνση είναι υπομονή και όλα θα φτιάξουν, τόσο θα ξεφυτρώνουν αντιήρωες που θα καπηλεύονται το δικαιολογημένο αίσθημα των ανθρώπων να επιθυμούν να ζουν με κάποιες στοιχειώδεις ανέσεις, μέχρι που κάποια στιγμή θα αιματοκυλήσουν και πάλι την ανθρωπότητα.

--

Aπό τη στήλη "ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ" στη ΡΟΔΙΑΚΗ της Κυριακής

Share