Μια ματιά ευγνωμοσύνης - του Θάνου Ζέλκα

ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ
-"...εφ' όσον τα ιδιαίτερά εισοδήματά μου αρκούν δια να ζήσω , αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν," - Ιωάννης Καποδίστριας.

Αν το ελληνικό κράτος απέκτησε οντότητα, υπόσταση και υποδομές το οφείλει σ’ έναν μεγάλο βαθμό στον Καποδίστρια. Σ’ έναν άνθρωπο που άφησε μια μεγάλη καριέρα στο εξωτερικό για να βάλει την Ελλάδα μέσα στο χάρτη των σύγχρονων ευρωπαϊκών χωρών. Η Σχολή Ευελπίδων, το Ορφανοτροφείο, η Εθνική Τράπεζα είναι μόνο λίγα απ’ αυτά που κατάφερε να κάνει μέσα στον ελάχιστο χρόνο της διακυβέρνησής του. Πολλοί τον αμφισβήτησαν και τον αμφισβητούν μέχρι και σήμερα, αλλά ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει ότι ήταν μια μεγάλη προσωπικότητα.

Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος με τις λαμπρές σπουδές και με μια αξιοζήλευτη σταδιοδρομία, προτίμησε να έρθει σε μια διαλυμένη χώρα ακολουθώντας το όραμα να την ανοικοδομήσει χωρίς να ζητήσει κανένα αντάλλαγμα. Φαίνεται άλλωστε και μέσα από τα λόγια του η ευθύνη που ένιωθε για το έργο του και το κοινό περί δικαίου αίσθημα που τον διακατείχε, με την άρνηση να αμειφθεί για τις υπηρεσίες του όταν έβλεπε γύρω του τη φτώχεια και τη δυστυχία.

Ως γνωστόν, σ’ αυτή τη χώρα ακόμα κι ο καλύτερος να είναι κάποιος σ’ αυτό που κάνει, πάντα θα ενοχλεί κάποιους που πιστεύουν ότι στέκεται εμπόδιο στο δρόμο για τη δόξα τους. Κάτι ραδιούργους που κοιτούν τον εαυτό τους στον καθρέπτη και φαντάζονται Μεγαλέξανδρους. Κάτι ανθρωπάκια που τα βγάζει η ιστορία για να μας δείξει πόσο μικρόψυχος μπορεί να γίνει κάποιος που η φιλοδοξία του είναι μεγαλύτερη από το μπόι του. Κάτι τέτοια ανθρωπάκια τον δολοφόνησαν “μπαμπέσικα” μια Κυριακή πρωί μετά την εκκλησία και στέρησαν από ολόκληρη τη χώρα μια μεγάλη ευκαιρία.

Εκείνον τον μεγάλο Έλληνα, τον πατριώτη με όλη τη σημασία της λέξεως, μέχρι σήμερα δεν βρέθηκε πολιτικός που να θέλει να ακολουθήσει τα χνάρια του. Η πλειοψηφία όσων ασχολούνται με την πολιτική προφανώς έχουν βρει άλλα πρότυπα γι’ αυτό κάθε τόσο βγαίνουν στην επιφάνεια όλες αυτές οι “ομορφιές”.

Η έννοια της πολιτικής στην καθαρή της μορφή περικλείει μέσα της την έννοια της ανιδιοτελούς προσφοράς. Δεν νοείται καμία προσφορά με επιδόματα ενοικίου, μετακινήσεων, τηλεπικοινωνιών, γραφείων, δημοσίων σχέσεων. Πόσο μάλλον για εκείνους που η οικονομική τους κατάσταση τους επιτρέπει να τα καλύψουν εξ ολοκλήρου.

Προφανώς οφείλει να υπάρχει μια αντιμισθία για εκείνους που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να καλύψουν τα έξοδά τους. Όμως είναι άλλο μια αντιμισθία σε λογικά πλαίσια κι άλλο μια παχυλή αφορολόγητη αποζημίωση. Και σαν να μην έφθανε αυτό, οι πολιτικοί μας εμμένουν να προκαλούν την κοινή γνώμη υποστηρίζοντας ότι δεν είναι αρκετή η αποζημίωση για όλα τους τα έξοδα.

Σκεφθείτε πόσο ειρωνικό φαντάζει όλο αυτό σε έναν οικογενειάρχη που προσπαθεί με το ένα δέκατο των απολαβών τους να ζήσει την οικογένειά του και να καλείται να πληρώσει και τη δική τους σπατάλη μέσα από τους πλέον δυσβάσταχτους φόρους που του επιβάλουν καθημερινά.

Αρνούμαι να μπω στη σύγκριση ποιος έχει μεγαλύτερο ηθικό πλεονέκτημα και ποιος έκανε μεγαλύτερη ζημιά στη χώρα. Όσο η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το νόμιμο και το ηθικό για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, τόσο πιο βαθιά βυθιζόμαστε στη σήψη.

Αν κάποιος επιθυμεί να προσφέρει στη χώρα του, δεν διεκδικεί προνόμια και δάφνες. Μπορεί να το πράξει ακόμα και με τα ελάχιστα που μπορεί να του προσφέρει. Δυστυχώς όμως η μοίρα εκείνων που προσέφεραν ό,τι είχαν και δεν είχαν για το δικό μας καλό, ήταν στην καλύτερη να γίνουν αγάλματα σε κάποια πλατεία μήπως περνώντας από εκεί τους αποδώσουμε την τιμή μιας ματιάς γεμάτης ευγνωμοσύνης.

--

Από τη στήλη "ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ" στη ΡΟΔΙΑΚΗ της Κυριακής

Share